{ Πωλητής 3579 }

"Αποστήθισέ το.

Αυτή είναι η ταυτότητά σου εδώ.

Θα το γράφεις σε κάθε κουτί πριν το στείλεις στο ταμείο"

Η κοπέλα μου έτεινε ένα κομμάτι χαρτί και με άφησε μόνη στον όροφο. Κοιτώντας το, και επαναλαμβάνοντας τον αριθμό που αναγραφόταν ξανά και ξανά στο μυαλό μου ένιωσα ξαφνικά σαν πρωταγωνιστής του Πιραντέλλο ή του Ντοστογιέφσκι.

Ένας αριθμός.

Ο τρισχιλιοστός πεντακοσιοστός εβδομηκοστός ένατος αριθμός.

Αυτό ήμουν.

"Πολιτική της εταιρείας για να παρακολουθεί τις πωλήσεις μας", μου εξήγησε μια κοπέλα που ήρθε και στάθηκε μετά από λίγο δίπλα μου. Γύρισα και την κοίταξα. Όμορφη, ψιλή, αδύνατη με μαύρα μακριά σγουρά μαλλιά. Πριν προλάβω να ρωτήσω το όνομά της πέρασε σχεδόν τρέχοντας απ' το πλάι μου και πήγε κοντά σε ένα ζευγάρι που είχε μόλις ανέβει στον όροφο.

"Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;" την άκουσα να λέει χαμογελώντας.

"Αθλητικά ψάχνω, σε σκούρο χρώμα κατά προτίμηση."

"Τι νούμερο;"

"39"

"Λοιπόν... έχω να σας προτείνω αυτά εδώ για αρχή. Είναι πολύ αναπαυτικά και ότι πρέπει για άθληση. Ακόμη αυτά εδώ με αερόσολα είναι εξαιρετική επιλογή, απορροφά και τους κραδασμούς. Να σας βγάλω να δοκιμάσετε;"

"Ναι αμέ"

Με γρήγορες κοφτές κινήσεις το λεπτεπίλεπτο κορίτσι έβγαλε το ένα κουτί μετά το άλλο από τη στοίβα και πρόσφερε, αφού άνοιξε ελαφρώς τα κορδόνια, το δεξί παπούτσι στην κοπέλα που είχε καθίσει στον καναπέ μπροστά της.

Η κοπέλα φόρεσε το παπούτσι και σηκώθηκε μπροστά στον καθρέφτη να το δει. Ήταν ελαφρώς συνοφρυωμένη, κάτι δεν της άρεσε.

"Τι σας προβληματίζει;"

"Φαίνεται λίγο μεγάλο στο πόδι μου. Δε μ'αρέσει."

"Χμμμ.. για να δοκιμάσουμε και το άλλο."

Όσο η πελάτισσα δοκίμαζε η συνάδελφός μου είχε πάει ξανά στα παπούτσια και τραβούσε ένα ακόμη κουτί από τη στοίβα.

"Σας έφερα να δοκιμάσετε και αυτό, για μένα είναι ό,τι κομψότερο έχει βγει φέτος σαν σχέδιο. Ορίστε πάρτε το αριστερό να τα δείτε και μαζί."

Η κοπέλα το κοίταξε για λίγο και αφού το φόρεσε κι αυτό σηκώθηκε με τα δύο διαφορετικά παπούτσια και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη.

"Αυτό είναι όντως πιο κομψό" είπε χαμογελώντας τώρα, "αλλά αυτό με την αερόσολα είναι πολύ πιο σταθερό. Αγάπη μου εσύ τι λες;"

Ο άντρας, που μέχρι στιγμής κοιτούσε την αντρική κολεξιόν λίγο πιο πέρα τώρα γύρισε και την κοίταξε.

"Το μπλε-μαύρο μ'αρέσει περισσότερο"

"Χμμμ... ναι είναι και βολικό... αλλά το γκρι είναι πιο κομψό δε βρίσκεις;"

"Ε πάρε το ένα για το γυμναστήριο, και για τους περιπάτους το γκρι αφού σ'αρέσει τόσο"

Η γυναίκα με αυτή την παρότρυνση χαμογέλασε λίγο παραπάνω και συνέχισε να κοιτάζεται στον καθρέφτη.

"Και γω αυτό θα σας πρότεινα" πετάχτηκε και είπε και η συνάδελφος, γυρνώντας παράλληλα στον άντρα "αν θέλετε και εσείς να δοκιμάσετε κάτι μου λέτε"

"Ναι ναι... αυτό το μποτάκι υπάρχει σε 44;"

"Για να δούμε..." με ανάλαφρα γρήγορα βήματα, η συνάδελφός μου έφτασε πλάι του και τράβηξε ένα κουτί απ τη στοίβα μπροστά του.

"Φυσικά, για να το δοκιμάσουμε"

Τώρα θέση στον καναπέ πήρε ο κύριος. Η κυρία ακόμη κοιτούσε τα παπούτσια που φορούσε στον καθρέφτη.

"Μια χαρά" είπε και το έβγαλε ένα δευτερόλεπτο αφού το είχε βάλει.

"Πολύ ωραία επιλογή, δερμάτινο, κλασικό σχέδιο, διαχρονικό. Εσείς;"

"Θα τα πάρω και τα δύο", είπε η γυναίκα και κάθισε για να τα βγάλει και να βάλει τα δικά της.

"Τέλεια, να σας προτείνω να δοκιμάσετε και τις βαμβακερές μας κάλτσες, βγαίνουν σε μαύρο και γκρι, τα 3 ζευγάρια 3 ευρώ τα 5 ζευγάρια 4 ευρώ"

"Χμμμ δε μυρίζουν έτσι;"

"Φυσικά και όχι, μιλάμε για βαμβακερές κάλτσες, το πόδι αναπνέει"

"Ωραία δώστε μου ένα σετ των 5 ζευγαριών μαύρες"

"Τέλεια, επίσης κύριε για τα μποτάκια σας που είναι δερμάτινα έχουμε βαφές και γυαλιστικά με 3 ευρώ"

"Όχι όχι ευχαριστώ, έχω"

"Όπως επιθυμείτε, κατεβαίνετε στο ταμείο και σας τα στέλνω εκεί εγώ, ευχαριστώ πολύ."

"Εμείς."

Το ζευγάρι έκανε να κατέβει τις σκάλες και γω γύρισα και κοίταξα την κοπέλα. Κρατούσε τα κουτιά στα χέρια και ήρθε προς το μέρος μου. Τα ακούμπησε σε έναν πάγκο και αφού έγραφε στο καθένα κάτι τα έστελνε μέσω μίας φυσούνας στο ταμείο στον κάτω όροφο.

"Ωπ, οι κάλτσες" είπε και έτρεξε στο κουτί δίπλα από των πάγκο των αθλητικών παπουτσιών. Αφού βρήκε το σωστό νούμερο και έγραψε και εκεί κάτι μου το πέταξε λέγοντάς μου "στείλε κι αυτό".

Έπιασα το πακετάκι με τις κάλτσες και το κοίταξα πριν το ρίξω στη φυσούνα. Η κοπέλα πάνω είχε γράψει το όνομά της για να καταγραφεί το προϊόν στις πωλήσεις της. 

Ήταν η "3532". 

εδώ

Ίσως Κάπου κάπου Να επιστρέφω εδώ Σε αυτό το χώρο Αυτόν το χορό Σε γνώριμα παιδικοεφηβικά βήματα Πάντοτε μετρημένα και δειλά Τα χω ανάγκη ώρες ώρες Κι ας μεγάλωσα Κι ας μην ακολουθώ όπως τότε Τον ίδιο ρυθμό Κι ας έχει φύγει η ντροπή Επιστρέφω Γιατί ο φόβος παραμένει Μη φανώ Μην εκτεθώ Μην κριθώ Εδώ είμαι ακόμη αφανής Ασήμαντη Ασφαλής Πώς όμως περιμένω να κερδίσω έτσι;

Αλλαγή

Πόσο μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος
λεπτό με το λεπτό
ώρα με την ώρα
μέρα με τη μέρα
χρόνο με τον χρόνο

Πόσα μπορούν να γίνουν
μέσα σε μια στιγμή
πόσο εύκολα μπορεί να διαβρωθεί
ένα πρόσωπο, ένα σώμα, ένα μυαλό, μια ψυχή



Αν με έβλεπες
Αν με διάβαζες
Δεν θα με γνώριζες πια


Μην αναρωτηθείς
Μην ψάξεις
Μη ρωτήσεις
Τι και ποιος φταίει


Αν θες να φύγεις,
φύγε

Αν πάλι θες να μείνεις
μείνε να με γνωρίσεις απ την αρχή

Ευθύνη δε φέρω για την απόφασή σου

Ο Νόμος της ζωής

Βγήκα θαρρώντας θα χαθώ

στη μαύρη νύχτα.

Δεν υπολόγισα όμως

τους κατασκόπους του ουρανού.

Μύρια αστέρια, προβολείς,

να λούζουν φως την ενοχή μου,

και το φεγγάρι δικαστής

να φυλακίζει μια για πάντα την ψυχή μου.

Για το έγκλημά μου ουδείς θα αναρωτηθεί.

Όταν καρδιά και σώμα σε πρέπει συμβιβάζονται,

είναι γνωστό το αντίτιμο

του Νόμου της ζωής.

Ο παρατηρητής

Δωμάτιο σκοτεινό, σε φυγά να ταιριάζει.
Κι όμως ανοιχτό σε περίεργα βλέμματα.
Μια ορθάνοιχτη μπαλκονόπορτα μόλις κρυφτεί για τα καλά ο ήλιος,
μια στρογγυλή πολυθρόνα να καλύπτει το μικρό μπαλκόνι
και κείνος, κάπου κάπου χωμένος στη δερμάτινη αγκαλιά της
να ατενίζει τον κόσμο που περνά.

Δεν άντεξα ένα βράδυ και πλησίασα
Εκείνος για καλή μου τύχη έλειπε απ τη θέση του
και μπόρεσα για πρώτη φορά να φωτογραφίσω στη μνήμη μου
το σκοτεινό του καταφύγιο.

Πάνω απ τα σκουριασμένα, πυκνοβαλμένα κάγκελα
έβλεπα τις λευκές, μισόκλειστες ντουλάπες του απέναντι τοίχου.
Ρούχα κρέμονταν απ τις πόρτες τους, και μια γραβάτα επίσης,
σε χαλαρό κόμπο έτοιμη να φορεθεί.
Πλάι βρισκόταν μια πόρτα με έναν ωοειδή καθρέπτη κολλημένο πάνω της
και ύστερα... ύστερα τίποτε.
Τίποτε άλλο δε μπορούσα να διακρίνω.

Ξάφνου άκουσα βήματα να πλησιάζουν στο μπαλκόνι
Έσκυψα από κάτω και αφουγκράστηκα.
Ο άντρας έριχνε τώρα το βάρος του στα κάγκελα
που έτριξαν ελαφρά, και αναστέναξε.

"Η ζωή μας τι είναι; Να:
Λίγες ώρες που διαβαίνουν.
Μόνο η πρώτη μας γεννά
κι όλες οι άλλες μας πεθαίνουν."*

Αυτό είχε προσκομίσει άραγε μετά από τόσο καιρό παρατήρησης;
Κρίμα, σκέφτηκα, και έκανα να φύγω.

"Ας είναι", είπε τότε,
"Τα βιβλία έχουν πάντοτε περισσότερο πνεύμα από
τους ανθρώπους που συναντάμε.."*

Και καθισμένος πια στην πολυθρόνα του, διάβαζε.

*1: Αθάνας Γεώργιος, "Η ζωή μας"
*2: Κάντες ντ' Αλμπάνυ  

Ψάχνοντας τις λέξεις

Όταν διακαώς επιθυμείς να ζήσεις

ακόμη και άσημα συμβάντα και άνθρωποι

αποκτούν τιτάνιες διαστάσεις

στο μυαλό, στην καρδιά.

Και πλάθεις, γράφεις, δημιουργείς.

Σε αιθέριες υπάρξεις δίνεις πνοή

ή στα πιο φρικιαστικά γκροτέσκο.

Άλλοτε τον έρωτα εξυμνείς

κι άλλοτε από θλίψη και πόνο καταριέσαι.

Νομίζεις πως ξέρεις,

νομίζεις πως ζεις.

Κι όταν αληθινός έρωτας σε συνεπάρει,

όταν πρωτόγνωρη ένταση

υπνωτίσει σκέψεις και αισθήσεις.

Οι λέξεις έχουν χάσει τη γεύση και το χρώμα τους,

είναι λειψό το νόημά τους

για να αιχμαλωτίσει την πραγματικότητα.

Κι όταν έρθει αίφνης το τέλος, 

όταν άλγος κοντέψει να σκίσει την καρδιά

Οι λέξεις έχουν χάσει την ιαματική, λυτρωτική τους δύναμη

Και η φαντασία γεννά μόνο μαύρες, άμορφες μάζες.

Όταν μάθεις,

όταν ζήσεις

Θαρρείς τίποτα δεν φτάνει να περιγράψει

την αίσθηση, 

τη γνώση,

την αγάπη,

τη ζωή.

Αλκοόλ

Καίει στο στήθος το αλκοόλ.
Κυλούν βουβά τα δάκρυα απ' τα μάτια
Κλεισμένα νιάτα, 
σε μπουκάλι αδειανό.

Γουλιά γουλιά 
και θολώνει το βλέμμα.
Γουλιά γουλιά 
και αταξία στο μυαλό.

(Μ)Πλέξαν οι μοίρες επιθυμίες και θύμισες κουβάρι.
Για να μη βρω γιατρειά ούτε στον ύπνο που χάρισε η ζάλη.

Δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς

Πώς ανοίγεσαι;
Σε έναν άγγελο με κόκκινα φτερά,
διαβόλου αξιώματα

Πόσο εύκολο είναι να αφεθείς;
Στον ξένο που απρόσμενα σου προσφέρει θαλπωρή
Σε κείνον που στο βλέμμα του αντανακλάσε μόνο εσύ.
Ούτε ίχνος της δικής του ζωής, ψυχής.

Πόσο εύκολο είναι;
Πόσο σωστό είναι;

Δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς.

Κι αν το κάνεις;
Πώς; πώς κάνεις πίσω
όταν τα φτερά μαυρίσουν
και ανοίξουν πιο μεγάλα και σε τυλίξουν,
σε πνίξουν.

Πώς κάνεις πίσω;
Πώς θα σώσεις τον εαυτό σου;
Δεν παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου
όταν αποφασίζεις για το τέλος της.
Μάθε να πολεμάς, να ζεις.
Εσύ και μόνο εσύ μπορείς να κλείσεις τις πληγές σου.
Οι άλλοι μόνο προσωρινά θα τις καλύψουν
φυσώντας αστερόσκονη στα μάτια, τη λήθη.
Πριν άλλες, βαθύτερες σου ανοίξουν στο σώμα.
Εσύ και μόνο εσύ, πλήρως θα τις μπαλώσεις.
Κανενός άλλου δεν είναι αληθινή η προσφορά
 
Εμπιστοσύνη μη δείξεις πουθενά.

η ζωή...

Γραμμένη σε βιβλίο η ζωή

Κάθε άνθρωπος και στιγμή

νέο κεφάλαιο

Το μελάνι ανεξίτηλο, οι σελίδες άτρωτες

σε μανιασμένα ξεσπάσματα,

που ζητούν να τις κάψουν ή να τις σκίσουν

Εκλιπαρώντας έτσι πονεμένες μνήμες να σβήσουν.

Αποτυπωμένη σε δέντρο η ζωή

Κάθε άνθρωπος και στιγμή

ένας ακόμη κύκλος στα βάθη του κορμού του,

ένα ακόμη κλαδί να απλώνεται ψηλά, τα όνειρά του.

Διαλύονται εκείνα, σπάνε τα κλαδιά

Επιθυμεί η ψυχή να μπολιάσει αλλού από την αρχή

και ρίχνει με ορμή τσεκούρι κοφτερό

στις πληγές της.

Φάρμακο φωτιάς το ατσάλι, που καυτηριάζει

φανερώνοντας όμως έτσι τους κύκλους,

χαραγμένους για πάντα στην καρδιά

και στο νου...

Γιατί παρότι θέλησα να φύγω,

να σβήσω καθετί,

η μνήμη και το σώμα μου έτρεξαν ξωπίσω μου

ουρλιάζοντας, δε μπορείς!!

Τάση φυγής

Θέλω να φύγω... 

να φύγω μακριά απ όλους και απ όλα

απ όσους με ξέρουν καλά

αλλά και από κείνους που με κρίνουν χωρίς να με γνωρίζουν ούτε στο ελάχιστο.
 να φύγω μακριά από εκείνους που ενδιαφέρονται (ψεύτικα ή αληθινά)...

Θέλω να βγω μια μεγάλη βόλτα

με κάποιον που θα με κάνει να χαμογελώ,

να μη χρειαστώ υλικές ζαχαρένιες δημιουργίες

Θέλω να βγω μια μεγάλη βόλτα

με κάποιον που θα με κάνει να ξεχαστώ

να μη χρειαστώ αλκοόλ για να σταματήσω να σκέφτομαι

Κάποιον που δεν θα ρωτήσει "τι συμβαίνει"

δεν θα τον νοιάζει να μάθει,

αλλά ακόμη κι αν τον νοιάζει, δεν θα το δείξει.

Να 'χω την ανάσα του, τις λέξεις του, τη φωνή του, νέα πνοή δροσιάς και αναζωογόνησης   

να με βοηθήσει να τραβήξω στην επιφάνεια του πηγαδιού της ψυχής μου τη χαρά και την ελπίδα

που γεγονότα και άνθρωποι γύρω μου θάβουν τελευταία όλο και πιο πολύ μέσα μου.

ζεις;

Κλείνεις την πόρτα, σκοτάδι. Ούτε ένα φως μη σκίσει το προστατευτικό σου κάλυμμα  Νύχτα και χάνεσαι,  ψάχνεσαι επί ματαίω. Η μόνη ένδειξη ζωής δύο κούπες νερό. Η μια πάγος, η άλλη λάβα.
Τις λούζεσαι; Αισθάνεσαι. Πόνο, μαχαίρια. Πόνο, κάψιμο. Αισθάνεσαι, άρα ζεις. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.
Λοιπόν; αποφάσισε.  Μην ψάχνεσαι. Άσε τις μικρές αμέτρητες φωνές στο κεφάλι σου να κυριαρχήσουν. Να μονομαχήσουν χωρίς να φαίνεται το αίμα που θα βάφει το δικό σου πρόσωπο και σώμα. Παλεύουν για σένα και μόνο εσύ πληγώνεσαι.
Μην ανησυχείς, κανείς δε βλέπει. Κανείς δεν θα δει. Δεν έχει μάτια ο κόσμος για τις μάχες της ψυχής. Που χαρακώνουν αργά μα βαθιά, που οδηγούν στον όλεθρο. Δεν έχει αυτιά ο κόσμος, γιατί συνήθως αδιαφορεί κι ας τρώνε τα αρπακτικά το ίδιο του το σώμα.

ΝΑΙ!

Νερό.
Κρύο, παγωμένο και το κεφάλι σου πονά.
Ζεστό, καυτό και τρυπάει το δέρμα.



Ααααααααααααααα 

ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ!
Δεν έχασες τη μιλιά σου όπως ο κόσμος. Ουρλιάζεις και τρομάζουν οι φωνές στο κεφάλι σου. Κρύβονται σαν κυνηγημένοι στα λαγούμια τους, όλοι οι εαυτοί σου. Εκείνοι που αντιστέκονται στη μίζερη ζωή που διάλεξες. Τώρα ουρλιάζεις. Σ' ακούω.
Αντιστέκεσαι πια δίχως τη βοήθειά τους. Μπράβο. Συνέχισε. Μην τους αφήσεις να σε ελέγξουν. Μπορείς μόνος σου να ελευθερωθείς. Νιώσε. Είναι η πρώτη απόδειξη. Παραδέξου ότι φταις για όλα όσα σου προσάπτει ο κόσμος και κανε κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα.
Μα αυτή τη φορά οδήγα εσύ. Αφέσου. Άλλωστε δεν ακούν, δε βλέπουν, δε μιλούν.

Θανάτου ευχή; όχι, ζωής ελπίδα.

Βόλτα στο φεγγάρι

Το μονοπάτι στρώθηκε χρυσάφι

Από ένα αστέρι που δραπέτευσε απ' τον ουρανό

Έσβησε,

αφήνοντας πίσω δρόμο ανοιχτό,

για μία βόλτα στο φεγγάρι...

Τα πρώτα βήματα γνώριμα,

σκέψεις, πράξεις καθημερινές

κι έπειτα σκοτάδι.

Στην ομίχλη χαμένη η διαδρομή,

η τροχοπέδη που έπρεπε να προσπεράσω

για να δω ξανά καθαρά,

να προχωρήσω.

Ομίχλη φτιαγμένη από δειλία και φόβο

και οδηγός μου, στου ασυνείδητου τα στενά, ένας άλλος εαυτός, 

να με ξεναγήσει στο φεγγάρι της ψυχής μου.

Με αρκετές μάσκες φορτίο, 

να αλλάξει στη διαδρομή

και γω, εωθινό φυλαχτό 

όσα μου δείξει και μου πει...

Βλέμματα σιωπής

Δυο ματιές ενωμένες 
σκέψεις, συναισθήματα, πυρά
που ανταλλάσσονται,
μέσα στη σιωπή.

Στόματα κλειστά
κόρες διεσταλμένες
ξεχασμένα -ψυχή, καρδιά- ζωντανεύουν
μέσα στη σιωπή.

Πώς να γραφτούν αυτά τα βλέμματα
πώς να τα φυλακίσει το χαρτί
όταν χάρη στην έλλειψη του λόγου γεννιούνται.

ούτε λέξη
ούτε γράμμα

Τρεις τελείες άπειρα νοήματα
σκέψεις, συναισθήματα

. . .

Βλέμματα σιωπής

Κεραυνοί

Πριν καν αρχίσει να βρέχει μύρισε η ατμόσφαιρα από το χώμα και την υγρασία. Πόσο μ' αρέσει αυτή ακριβώς η στιγμή, τα βουνά ολόγυρά μου σκεπασμένα με σκούρα γκριζομπλέ σύννεφα, να βρυχώνται και κάπου κάπου να πέφτουν καρφιά ασημένια οι κεραυνοί πάνω τους. 

Στάλα ακόμη, μόνο κεραυνοί....

Επικίνδυνη ομορφιά

η ομορφιά γεννάται για να αποτυπώνεται,
είτε στο χαρτί, είτε στον καμβά, είτε στην πέτρα ή το
μάρμαρο...

δόξα και τιμή στον καλλιτέχνη που εντέλει τα καταφέρνει
και η αποτύπωση είναι πιστό αντίγραφο

δόξα και τιμή στον καλλιτέχνη που εντέλει τα καταφέρνει
και κυριαρχεί των αισθήσεων,
τις χρησιμοποιεί αντί να τον χρησιμοποιούν.

όταν όμως η ομορφιά αγγίζει την τελειότητα; τότε τι;
ποιο έργο θα μπορούσε να την κυοφορήσει;
να την αντέξει μέσα του;
να τη γεννήσει στα μάτια των θνητών;

τότε ποιος θα τολμούσε να την αποτυπώσει;
χωρίς να χάσει το μυαλό του;
χωρίς να χάσει τον εαυτό του;

βραδινή βουτιά

   Έβγαλα το στυλό που συγκρατούσε ψηλά τα μαλλιά μου και κείνα μη χάνοντας ευκαιρία πέσανε ζεστά κύματα πάνω στους ώμους μου που είχε παγώσει η βραδινή ατμόσφαιρα. Παραμέρισα με τα δάχτυλά μου όσες τούφες κάλυπταν τα μάτια μου και αντίκρισα ξανά μπροστά μου τη θάλασσα. Το γαλάζιο καταφύγιο της ψυχής μου που είχε πια σκουρύνει αντιγράφοντας τον ουράνιο θόλο από πάνω του. 
   Το αεράκι που δεν σταμάτησε διόλου όλη μέρα, ακόμη τη χάιδευε κι εκείνη ανατρίχιαζε κάθε τόσο, ταραζόταν, άφριζε και ξεσπούσε την ηδονή της στα βράχια. Εκείνα την καλωσόριζαν για δευτερόλεπτα, αντάλλασσαν φιλί και αγκαλιά στα κλεφτά και ύστερα την έδιωχναν. 
   Πόσο τα ζήλευα τα βράχια!
   Πόσο ήθελα να φιλήσω κι εγώ τη θάλασσα και να χωθώ στην αγκαλιά της! Έβγαλα τα πέδιλά μου και άρχισα να ακροβατώ στους βράχους μέχρι να τη φτάσω. Ένιωθα τα πέλματά μου να πονούν κάτω απ' την τραχιά επιφάνεια αλλά λίγο με απασχολούσε. Ο παφλασμός γινόταν όλο και πιο δυνατός και η καρδιά μου χοροπηδούσε στο στήθος μου. 
   Φτάνοντας βούτηξα ανυπόμονα τα πόδια μου στο κρύο νερό και η θερμοκρασία του δρόσισε όλο μου το σώμα. Κι έτσι έμεινα. Να το κοιτάω να έρχεται, να φεύγει, να φιλάει τα γυμνά μου πόδια, να σκαρφαλώνει πιο ψηλά, να βρέχει το φόρεμά μου, οι πετρούλες που το συντρόφευαν να φωλιάζουν στα δάχτυλά μου. 
   "Πάω στοίχημα ότι δεν τολμάς να μπεις ολόκληρη!" είπε μια φίλη μου.
   Δεν την κοίταξα, μόνο αναστέναξα και χαμογέλασα πριν απλώσω τα χέρια μου ψηλά και βγάλω το μισοβρεγμένο φουστάνι.
Κι έτσι με τα εσώρουχα έπεσα στην αγκαλιά της θάλασσας. Για το κρύο αδιαφόρησα. Μια αναπνοή έφτανε και γω είχα κάνει επιτέλους για μια φορά αυτό που πραγματικά ήθελα.  

υγ. Η φωτογραφία τραβηγμένη από το σημείο της βουτιάς...

~Διακοπες~

   Αυτή η λέξη τριγυρνούσε όλη μέρα στο μυαλό της και ακόμη δεν μπορούσε να τη συνειδητοποιήσει. Άλλοτε έχει ένα θαυμαστικό στο πλάι και την ακολουθούσε το πλατύ της χαμόγελο και άλλοτε ένα τεράστιο ερωτηματικό... 

   Το πριν άδειο κρεβάτι δίπλα στο δικό της έχει καταληφθεί. Μια βαλίτσα που μέσα υπάρχουν μόνο 2-3 φορέματα, όχι πως φοράει και πολλά, και έξω από αυτή διάφορα μπλουζάκια, βερμούδες, παπούτσια, εσώρουχα, πετσέτες, σεντόνια, τσάντες...

   Εφτά μέρες θα έφευγε και εκεί που έλεγε θα τα πάρει όλα μετρημένα τώρα δεν ήξερε τι να πάρει και τι να αφήσει. 

"Άραγε θα χωρέσουν όλα μέσα;" σκεφτόταν για να μην χρειαστεί να τα ξεδιαλέξει.

Κανόνιζε αυτό το ταξιδάκι με τις φίλες της 1 μήνα τώρα κι όμως τόσες μέρες δεν είχε κάνει ούτε μία λίστα που να αναγράφει τα απαραίτητα, γι αυτό μάλλον και της φαινόταν παράξενο που το επόμενο κιόλας πρωί έφευγε. 

Και πόσο ήθελε να φύγει!! Να αφήσει έστω και για λίγο την μουντή, καυτή Αθήνα και να πάει κάπου να χαλαρώσει, να κάνει τα μπάνια της, να βάψει ο ήλιος το κορμί της που ήταν άσπρο σαν το γάλα...

Αλλά τώρα που κόντευε η ώρα δεν ήθελε να κάνει τίποτα. 

Φταίει που εκείνη αποζητούσε την ηρεμία μετά από μία ατέλειωτη και κουραστική χρονιά και αυτό που θα έπαιρνε τώρα ήταν μια εβδομάδα γεμάτη τρέλα και βαβούρα!

Όσο κι αν αγαπούσε τις φίλες της, 6 κορίτσια μαζεμένα ήξερε -και ο καθένας ξέρει ή φαντάζεται- πως μόνο ηρεμία δεν θα πρόσφεραν στο μυαλό της, στη σκέψη της και ακόμη κι αν εκείνη δεν το ήθελε θα συμμετείχε στην τρέλα αυτή για να μην ακούει κριτικές και σχόλια...

Η βαλίτσα πλάι της είχε ανοίξει για τα καλά το στόμα της αλλά με την κούραση που την είχαν καταβάλει τώρα, δεν σκόπευε να την "ταΐσει". Η ώρα κόντευε 4μιση, σε 3μιση ώρες έπρεπε να σηκωθεί. Μήπως έπρεπε να κοιμηθεί κιόλας πρώτα; 

αχ! δεν τα υπολόγισε σωστά! Το μαθηματικό της πριν μυαλό τώρα είχε κουρκουτιάσει, όπως θα έλεγε και η γιαγιά της η συχωρεμένη. Αποφάσισε λοιπόν γι αυτές τις 3μιση ώρες να κλείσει τα μάτια της, 

η βαλίτσα θα γέμιζε και κείνη αργότερα, θα τα χωρούσε σίγουρα όλα, θα τα στρίμωχνε για τα καλά και θα χωρούσαν, αυτό σκεφτόταν και έκλεινε με τα χέρια της τη βαλίτσα νοητά στον αέρα, ακόμη κι εκεί τάχα με δυσκολία.

Έτοιμη... ψιθύρισε καθώς την έπαιρνε ο ύπνος...

αφήνοντας έξω απ τη βαλίτσα κάτι πολύ σημαντικό,

τη διάθεσή της.... 

Γαλάζιος πρίγκηπας

Μου λείπει...

Εκείνος που δεν είδα

κι όμως γνώρισα τόσο καλά

Μέσα απ' τις λέξεις του, 

τις λέξεις μου

Μέσα από αγάπη και σκέψεις 

που και οι δυο ξέραμε καλά να εκφράσουμε

για κάθε τι που αξίζει, 

αλλά και για τα ασήμαντα της ζωής

Μου λείπει ο γαλάζιος μου πρίγκηπας...

Μου λείπει εκείνος που δεν είδα

 κι όμως γνώρισα τόσο καλά

Υγ. Κι αφού έγραψα μήνες τώρα τούτες τις λέξεις...

έχω απόψε την αίσθηση ότι γύρισε...

σε κείνον λοιπόν με μεγάλη χαρά!

δόλια νερά

Με τύλιξε το πέπλο του μυστηρίου σου

ένιωθα να με τραβάς στα έγκατά σου

καθώς με κοίταζες μέσα απ΄τα δικά μου μάτια

Με καλούσαν η σεμνοτυφία και ο δόλος σου

σαν Σειρήνες μέσα στη νύχτα.

Να βυθιστώ

να χαθώ.

Κι όσο κι αν φανταζόμουν να ταράσσω 

και να ρυτιδιάζω την γαλήνιά σου όψη

τόσο εκείνος με έσφιγγε στην αγκαλιά του

Με κρατούσε δεμένη στη γη πλάι του

και σαν σταμάτησε, εγώ βούτηξα
δεν ήξερα κολύμπι
και αφέθηκα δίχως φόβο

Βυθίστηκα
χάθηκα.

Μηχανικότητα

Και κει που ευλογώ τη μηχανικότητα
που με κινεί
στιγμές που δεν νιώθω, δεν αισθάνομαι,
δε ζω...


Ξαφνικά εκεί,
η μουσική στ' αυτιά μου σταματά.

Γιορτάζουν: Έρως, Έρωτας...


Αυτό λέει η μεγάλη οθόνη που τράβηξε το βλέμμα μου στο μετρό
Και χάθηκε η μηχανικότητα
τα μάτια θόλωσαν
οι σκάλες έτρεχαν πιο μπροστά απ' τα πόδια μου


Δεν περίμενα ποτέ μια τέτοια ημέρα να γιορτάσω
ούτε 14 φλεβάρη
Γιόρταζα την κάθε μου στιγμή μαζί σου...


Μα τώρα ούτε αυτές,
τώρα τίποτα...


Μηχανικότητα που είσαι; 
σε χρειάζομαι...!!