Βόλτα στο φεγγάρι

Το μονοπάτι στρώθηκε χρυσάφι

Από ένα αστέρι που δραπέτευσε απ' τον ουρανό

Έσβησε,

αφήνοντας πίσω δρόμο ανοιχτό,

για μία βόλτα στο φεγγάρι...

Τα πρώτα βήματα γνώριμα,

σκέψεις, πράξεις καθημερινές

κι έπειτα σκοτάδι.

Στην ομίχλη χαμένη η διαδρομή,

η τροχοπέδη που έπρεπε να προσπεράσω

για να δω ξανά καθαρά,

να προχωρήσω.

Ομίχλη φτιαγμένη από δειλία και φόβο

και οδηγός μου, στου ασυνείδητου τα στενά, ένας άλλος εαυτός, 

να με ξεναγήσει στο φεγγάρι της ψυχής μου.

Με αρκετές μάσκες φορτίο, 

να αλλάξει στη διαδρομή

και γω, εωθινό φυλαχτό 

όσα μου δείξει και μου πει...

Επικίνδυνη ομορφιά

η ομορφιά γεννάται για να αποτυπώνεται,
είτε στο χαρτί, είτε στον καμβά, είτε στην πέτρα ή το
μάρμαρο...

δόξα και τιμή στον καλλιτέχνη που εντέλει τα καταφέρνει
και η αποτύπωση είναι πιστό αντίγραφο

δόξα και τιμή στον καλλιτέχνη που εντέλει τα καταφέρνει
και κυριαρχεί των αισθήσεων,
τις χρησιμοποιεί αντί να τον χρησιμοποιούν.

όταν όμως η ομορφιά αγγίζει την τελειότητα; τότε τι;
ποιο έργο θα μπορούσε να την κυοφορήσει;
να την αντέξει μέσα του;
να τη γεννήσει στα μάτια των θνητών;

τότε ποιος θα τολμούσε να την αποτυπώσει;
χωρίς να χάσει το μυαλό του;
χωρίς να χάσει τον εαυτό του;

[Όνειρα]

Μείνε πιστή στα όνειρα της νιότης
Τι κι αν αυτά πετούν μακριά σου γοργά
Μη σταματήσεις να προσπαθείς και να ελπίζεις για την καρποφορία τους!

Δύναμη/Λαγνεία Γλώσσας

Ψίθυροι και λέξεις,
ιστορίες στον αέρα να πετούν
απρόσκοπτα
Απαγορευμένα, ηδονικά


Να ταξιδεύουν από στόμα σε στόμα
κι όμως αναλλοίωτα


Να τρελαίνουν, 
να παγιδεύουν,
να προκαλούν


Να εισχωρούν στο μυαλό
και αυτοβούλως να πράττουν


Λέξεις, ιστορίες,
εντέλει μορφές παρανοϊκές
φωτιάς σμιλεύματα 
που απαιτούν καταρράχτη αισθήσεων,
όλεθρο ψυχής
και εκδίκησης  αίμα.

Για όσα ντροπιασμένη κατέπνιξε,
για ότι τρομοβίως δεν έπραξε,
για όλους εκείνους που ανώφελα υπάκουσε
και την καρδιά που ποτέ δεν όρισε οδηγητή.

Έχασε και χάθηκε...


τη στιγμή που οι λέξεις θέριευαν και ξέσπασαν μια βραδιά
απλώθηκαν σαν αρρώστια
πάνω σε κάθε ανυποψίαστο
σε κάθε ανδρείκελο της λογικής.


Ωσάν ηλεκτροσόκ 
έθεσαν την καρδιά σε ιλιγγιώδη λειτουργία


Να χτυπά με νέο ρυθμό

ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...


ντουκ Γράψε...!




Quills 
και μια αξέχαστη ποιητική βραδιά

για πόσο;

Πλημμυρισμένη από ποίηση, 

μιας αγάπης καταδικασμένης. 

Ανολοκλήρωτης, μοναδικής για μια ζωή. 

Χαμένης στα εμπόδια. 

Να κάθομαι μόνη

να τον κοιτώ να φεύγει

να την κοιτώ να φεύγει

και όμως 

μαζί να μένουν μια ζωή

στις αναμνήσεις τις κοινές

στης καρδιάς τα φύλλα

που σπαρταρούν

στα φιλιά και στα χάδια

που δόθηκαν

και σε όσα δεν πρόλαβαν να δοθούν...

Να παλεύω κι εγώ ν' αναπνεύσω 

από κλοιό ασφυκτικής απώλειας. 

Να χάνω τον ουρανό 

και να κόβονται τα φτερά που μου έδωσες. 

Να χάνω τη γη 

και να βούλιαζω σε μαύρο κενό. 

Να γεμίζω ωκεανό 

απ' την αλμύρα των ματιών μου 

Και εκεί που νομίζω ότι τα δάκρυα στερεύουν, 

τα πάντα θυμίζουν εσένα 

και συνεχίζεται η μπόρα στην ψυχή μου.

                   για πόσο

πονάει

                                                         μια καρδιά;

~

The fear of stage

Μία ερμηνεία 

τραγούδι, χορός... τραγωδία

στο μυαλό, η κατάληξη που θα 'χει.

Η καρδιά πάει να σπάσει

τρέμει η ψυχή, ο φόβος οργιάζει

για το τι θα γίνει μετά, την κατάληξη που θα 'χει

Τα φώτα θολώνουν τα μάτια

ο όχλος σαν δήμιος ορίζει την αρχή της σφαγής

κάτω από την σκηνή που τρέμει, αχ τι κατάληξη θα 'χει;

Το μικρόφωνο εκεί, 

κοιτά και χλευάζει

στέκει ορθό ενώ τα γόνατα σπάνε και το στόμα μιλιά δεν βγάζει

αχ τι κατάληξη θα 'χει...

Κλείνω τα μάτια,

οι θαμώνες χάνονται και μένω μόνη

Σβήνουν τα φώτα, οι φωνές

και με αγκαλιάζει η ησυχία της νύχτας...

Το μικρόφωνο πια στο χέρι  μου

η σκηνή σταθερή κάτω από τα πόδια μου...

Και η κατάληξη η σωστή να ρίχνει τώρα την αυλαία......

The forgotten world for the abandoned

Ιδέες και εμπνεύσεις, 

ατελείωτες, παρατημενες, μισές, 

κρεμασμένες στην άκρη του μυαλού, 

ξεχασμένες. 

Να βασανίζονται σε κλειδωμένα κατάστιχα 

που ποτέ δεν ανοίγουν, 

ποτέ δεν γράφονται, 

ποτέ δεν ολοκληρώνονται. 

Να μαραίνονται και να θολώνουν καθώς ολοένα ξεχνιούνται.

Τις πιάνω απο το χέρι, 

αν και αργά το ξέρω, 

δεν με θυμούνται...

Αλλά γραπώνονται πάνω μου 

για να βγουν στην επιφάνεια, 

να κατασπαράξουν το μυαλό, 

την έμπνευση, 

τους νευρώνες 

που κινούν το χέρι μου και γράφει. 

Και έρχονται, 

με περικυκλώνουν κοιτώντας με βαθιά στα μάτια, 

προσπαθώντας να βρουν την πηγή που τις γέννησε, 

διέξοδο στη μάταιη αρχή τους 

και την ατέρμονη προσμονή της ολοκλήρωσης. 

Ποιος θα με σώσει από τα σάπια σώματά τους; 

εκείνα που δεν έθρεψα και πριν γεννηθούν έθαψα; 

τα μάτια τους δρόμοι για τη μήτρα της δημιουργίας, 

το κλάμα τους λεπίδι άμβλωσης που τα ξεσκίζει από τα σωθικά μου

Πώς θα σωθώ; 

Από εκείνο το φως στην άκρη της σπηλιάς, 

από εκείνον τον ήλιο, 

το τέλος που η ίδια θα βάλω σε αυτές που εγκατέλειψα.

re-cycle

Dorian Gray

Καταλύζουν το κεφάλι μου 

εικόνες, σκέψεις, μυρωδιές, ηδονές. 

Αφιέρωμα η ζωή στις απολαύσεις, 

να πονά, να δέχεται, να γεύεται 

καθετί απαγορευμένο. 

Το ποτό διάφανο κυλάει γρήγορα μέσα μου, 

ο καπνός σε δαχτυλίδια βγαίνει 

και τυλίγει το κορμί μου, 

την ψυχή μου. 

Ψυχή δοσμένη, πουλημένη, 

για νιότη, πλούτο και ομορφιά, 

ψυχή χαμένη, γερασμένη, 

σάπια, δηλητηριασμένη πια. 

Και γω καταδικασμένος να τη βλέπω 

απ' το παράθυρο που άνοιξε η τέχνη, 

απ' το πορτραίτο εκείνο, 

που γερνάει και χωλαίνει, 

όσο η μορφή μου μένει ατόφια 

στο μονοπάτι του χρόνου. 

Καταδίκη μου... 

Για να μου γίνει διδαχή το πάθημα μου 

και να εκτιμώ περισσότερο εκείνα 

τα εφήμερα στη ζωή, 

που σε κάνουν ευτυχισμένο 

ακριβώς επειδή κάποτε χάνονται 

και επειδή μέσα τους 

έχεις μάθει τα ουσιώδη της ζώης. 

Φυλακισμένη και διαβάζω...

Το ίδιο το βιβλίο
λέτορας πάντα ενεργός
Από την πρώτη σου σελίδα
μέχρι και το πέρας

Συναισθήματα δικά μου και σκέψεις
να αναμοχλεύεις και να δημιουργείς
Κινηματογραφικά στο μυαλό να ζωντανεύουν

Δημαγωγός μου
και γω να χάνω τον εαυτό μου μέσα σου
Προσπαθώντας να σταματήσω

Δε μ' αφήνεις
Δεμένα τα μάτια μου στις λέξεις σου
Δεσμευμένη η φαντασία
...και διαβάζω...

"Αλλόμορφη..."

Έκλεισα τα μάτια 
και νοερά ένιωσα τον αέρα 
να μου χτυπά το πρόσωπο 
και τον ήλιο να μου χαϊδεύει τη ράχη. 
Άνοιξα τα μάτια και έζησα 
μέσα σε μια ονειρική πραγματικότητα, 
ήμουν άλογο και κάλπαζα 
σε καταπράσινα λιβάδια. 
Ήμουν ελεύθερη. 


Ακολουθούσα με το βλέμμα μου τα πουλιά 
που πετούσαν πάνω απ το κεφάλι μου 
και τα ζήλεψα, 
σκέφτηκα πόσο ξενοιαστα θα νιώθουν 
και ευθείς αετός έγινα, 
άνοιξα διάπλατα τα φτερά μου, 
είδα μέχρι τα βάθη του ορίζοντα 
και πέταξα για να τα φτάσω. 
Ελεύθερη. 


Ταξίδεψα πάνω από βουνά 
και έφτασα στις πιο βαθιές θάλασσες 
και κοιτώντας με δέος εκείνο το γαλάζιο, 
βούτηξα. 
Και δελφίνι πια,
Κολύμπησα με όλες μου τις δυνάμεις
πιο γρήγορα απ'όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ 
κάνοντας δαχτυλίδια νερού 
με την ουρά μου
όταν έβγαινα για λίγο 
και κοιτούσα τον απέραντο ουρανό
Ελεύθερη.


Κυνήγησα την ελευθερία 
μόλις κατάλαβα τι είμαι ικανή να κάνω
Θα μπορούαα να είμαι χίλια δυο
Αλλά όχι...
Ελεύθερη


Αλλόμορφη


Συνεπαρμένη από το εξαιρετικά γλυκό μυθιστόρημα της Κέιτ Τόμσον "Οι Αλλόμορφοι" 
Για παιδιά και νέους άνω των 14ων

Τα δαιμόνια

Σμίλευε την πέτρα με απόκοσμα γρήγορους ρυθμούς,
το σκαρπέλο της πεταγόταν με μανία 
πάνω στην κρύα επιφάνεια
προς κάθε πιθανή κατεύθυνση


Χτύπαγε και χτύπαγε ασταμάτητα
καλύπτοντας κάθε άλλο θόρυβο
φτιάχνοντας έτσι ένα είδος μουσικής 
και γυμνή, κινούνταν εκστατικά στο ρυθμό του


Τα φτερά στην πλάτη της έμοιαζαν να απλώνονται 
στο σκοτεινό ουράνιο θόλο του υπογείου
και η αιχμή του βέλους που κρεμόταν απ' το λαιμό της
πετάριζε πάνω στο αλαβάστρινο στήθος της


Τα τέρατα ούρλιαζαν μέσα της
φώναζαν και απαιτούσαν την ολοκλήρωση
για να πάρουν αυτά, τα γκροτέσκο μορφή
να αποκτήσουν επιτέλους καρδιά


...ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ...


Διάβαζα και διάβαζα,
κάθε σελίδα και όνειρο,
κάθε σελίδα και ανάγκη...
...για γραφή.


Όχι μέχρι να τελειώσω έλεγα.
Και τώρα τίποτα δε με κρατάει
τίποτα δεν τα κρατάει,
θέλουν πια από μέσα μου να βγουν


Γράμμα και ψίθυρος,
λέξη και δυναμώνει,
τελειώνει ο στίχος, και ουρλιαχτό.


Τα χέρια μου τρέχουν ακατάπαυστα
χτυπούν τα πλήκτρα με μανία
δημιουργούν θόρυβο 
να σκεπάσει τις κραυγές των δαιμονίων
ανώφελο


Το κεφάλι μου πάει να σπάσει
και οι φλέβες μου πετάγονται απ' το σώμα μου
έτοιμες να μου επιτεθούν
με αρχηγό την φυλακισμένη μου ψυχή
που απεγνωσμένα αναζητά τη διέξοδο
το κλειδί...
εμένα


Λαξεύω ψάχνοντας να βρω τον εαυτό μου,
θυσία να τον δώσω 
και ύστερα να ηρεμήσω


...για να ελευθερωθεί η ψυχή