Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

η ζωή...


Γραμμένη σε βιβλίο η ζωή
Κάθε άνθρωπος και στιγμή
νέο κεφάλαιο
Το μελάνι ανεξίτηλο, οι σελίδες άτρωτες
σε μανιασμένα ξεσπάσματα,
που ζητούν να τις κάψουν ή να τις σκίσουν
Εκλιπαρώντας έτσι πονεμένες μνήμες να σβήσουν.


Αποτυπωμένη σε δέντρο η ζωή
Κάθε άνθρωπος και στιγμή
ένας ακόμη κύκλος στα βάθη του κορμού του,
ένα ακόμη κλαδί να απλώνεται ψηλά, τα όνειρά του.
Διαλύονται εκείνα, σπάνε τα κλαδιά
Επιθυμεί η ψυχή να μπολιάσει αλλού από την αρχή
και ρίχνει με ορμή τσεκούρι κοφτερό
στις πληγές της.
Φάρμακο φωτιάς το ατσάλι, που καυτηριάζει
φανερώνοντας όμως έτσι τους κύκλους,
χαραγμένους για πάντα στην καρδιά

και στο νου...


Γιατί παρότι θέλησα να φύγω,
να σβήσω καθετί,
η μνήμη και το σώμα μου έτρεξαν ξωπίσω μου
ουρλιάζοντας, δε μπορείς!!


4 σχόλια:

  1. Φοβερό το κείμενο σου Sweet Truth! Δεν ξέρω με άγγιξε!! Όσο για το σώμα και τη μνήμη όντως δύσκολο να ξεφύγεις. Σε καταδιώκει με μανία. Καλό για εμάς τους υπόλοιπους πάντως :) με γεια και καλορίζικο το 'νέο' σου σπίτι ;) φιλάκια και πάντα να (μας) γράφεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ και σε ευχαριστώ!
      Αφού ξανάρχισα μη φοβάσαι δεν θα πάω πουθενά!
      Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Μισώ τις αναμνήσεις αλλά δεν αντέχω να ξεχάσω!

    Σκέψεις κουβάρια με την άκρη του νήματος να ποντάρει ξανά στη ζωή...

    Την καλημέρα μου.

    Ένα πνεύμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να θέλαμε δεν νομίζω πως μπορούμε να ξεχάσουμε, ειδικά κάποια πράγματα, όσα χρόνια να περάσουν θα είναι χαραγμένα στη μνήμη μας ό,τι και να κάνουμε!
      Οπότε πρέπει να τα αποδεχθούμε και να τα αφήσουμε απλά στην άκρη για να μην μας επηρεάζουν αρνητικά!

      Διαγραφή

Μη σκέφτεσαι, δεν χρειάζεται...
Νιώσε και γράψε...