Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Ψάχνοντας τις λέξεις

Όταν διακαώς επιθυμείς να ζήσεις
ακόμη και άσημα συμβάντα και άνθρωποι
αποκτούν τιτάνιες διαστάσεις
στο μυαλό, στην καρδιά.

Και πλάθεις, γράφεις, δημιουργείς.
Σε αιθέριες υπάρξεις δίνεις πνοή
ή στα πιο φρικιαστικά γκροτέσκο.
Άλλοτε τον έρωτα εξυμνείς
κι άλλοτε από θλίψη και πόνο καταριέσαι.

Νομίζεις πως ξέρεις,
νομίζεις πως ζεις.

Κι όταν αληθινός έρωτας σε συνεπάρει,
όταν πρωτόγνωρη ένταση
υπνωτίσει σκέψεις και αισθήσεις.

Οι λέξεις έχουν χάσει τη γεύση και το χρώμα τους,
είναι λειψό το νόημά τους
για να αιχμαλωτίσει την πραγματικότητα.

Κι όταν έρθει αίφνης το τέλος, 
όταν άλγος κοντέψει να σκίσει την καρδιά

Οι λέξεις έχουν χάσει την ιαματική, λυτρωτική τους δύναμη
Και η φαντασία γεννά μόνο μαύρες, άμορφες μάζες.

Όταν μάθεις,
όταν ζήσεις
Θαρρείς τίποτα δεν φτάνει να περιγράψει
την αίσθηση, 
τη γνώση,
την αγάπη,
τη ζωή.

4 σχόλια:

  1. Το ιδεατό και το ρεαλιστικό, στο μυαλό μας μπορεί να είναι το ίδιο και το αντίστροφο...
    Δέξου το εγώ σου και μείνε στο δρόμο σου. Κάποια στιγμή θα περάσεις από ένα δρόμο που φωτίζει...όσο σκοτεινά και αν ήταν πριν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δύσκολο να δεχθείς το εγώ σου όταν δε σ'αρέσει... και ακόμη πιο δύσκολο να αντέχεις να συνεχίζεις να περπατάς στο σκοτάδι με την ελπίδα πως κάποιος κάπου κάποτε θα ανάψει ένα φως!

      Διαγραφή

Μη σκέφτεσαι, δεν χρειάζεται...
Νιώσε και γράψε...