{Γράφοντας}

    Πάντα μου πίστευα πως πολλοί από αυτούς που γράφουν και μιλούν δεν ξέρουν τι να πουν, δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Ενώ εκείνοι που έχουν να δώσουν πολλά, σιωπούν ή μιλούν ανώνυμα όπως κάνουν εδώ. 
    Όταν θέλω να μειώσω τον εαυτό μου αναρωτιέμαι γιατί γράφω αφού δεν εχω κάτι ουσιαστικό να πω, και απογοητεύομαι και θέλω να μην ξαναπιάσω στυλό στο χέρι μου. Μα δεν τα καταφέρνω ποτέ. 
    Είναι εκείνη η ανάγκη μου να γράφω που με καταντάει παράξενη; έχω βιώσει αρκετές περιόδους αυτή την ανάγκη να με κατατρώει και αν δε γράψω δεν ηρεμώ. Κυκλοφορώ παντού με ένα στυλό στο αριστερό μου χέρι. Μείτε με χαρτιά, μείτε με σημειωματάρια, μόνο με ένα στυλό. Μέχρι οι σκέψεις να μπουν σε σειρά και να ξεχειλίσουν από μέσα μου. 
    Και τότε γίνεται το δεξί μου χέρι τετράδιο. Σαν άφρον περπατώ και γράφω γεμίζοντας γράμμα γράμμα την επιφάνεια του χεριού μου. Και σβήνω και ξαναγράφω, προσχέδιο κανονικό για να φτάσω σπίτι και να το αποτυπώσω σωστότερα στα τετράδιά μου. 

    Στο δρόμο με ένα στυλό στο χέρι. Περιμένοντας ένα ερέθισμα, μια μυρωδιά που θα μου φέρει αναμνήσεις και σκέψεις παραπλήσιες, γεμάτες συνειρμούς, μια μικρή εικόνα που θα πιάσει το βλέμμα μου. 
Για να γράψω. 

Ώρες γεμάτες

Είναι αυτές οι στιγμές που λες 
για πάντα θέλω να κρατήσουν. 
Αδειάζει το μυαλό από καθετί άχρηστο 
και μένεις εσύ, 
η ζεστασιά και η χαρά στην καρδιά μου. 


Μένει το τώρα στα καστανοπράσινά σου μάτια 
που με κοιτούν 
και το μετά χάνεται στα αμέτρητα φιλιά μας. 
Και ξαγρυπνώ χωμένη στην αγκαλιά σου, 
να σε κοιτώ και να μεθώ 
από το άρωμα του κορμιού σου που με τυλίγει. 
Και ζαλισμένη ύστερα αφήνομαι, 
γλυκά, υγρά φιλιά στο λαιμό σου, 
σταγόνες που σε τρελαίνουν 
και βάζουν σε χορό τα χέρια σου, 
να χαϊδεύουν το σώμα μου. 


Οι ανάσες σου κόβονται και τεντώνεσαι 
αναριγώντας στο παραμικρό μου άγγιγμα 
στη σπονδυλική σου στήλη. 
Νυχάκια και ακροδάχτυλα 
να διαγραφούν νοητές αυλακιές στην πλάτη σου, 
ακούραστες. 
Με σταματάς κλείνοντας τα χέρια μου στα δικά σου 
και σφίγγοντας με πάνω σου. 


Και έτσι περνάνε οι ώρες.

Χαμηλώνω πια τα βλέφαρά μου και ακούω. 
Την καρδιά σου συγχρονισμένα να χτυπά με τη δική μου, 
δυνατά, γρήγορα. 
Μιλούν εκείνες για μας. 
Προσεύχονται να σταματούσε ο χρόνος, 
μα εκείνος αμείλικτος περνά και μας χωρίζει. 


Τώρα δεν είσαι εδώ
Και νιώθω τόσο μεγάλο το κενό πλάι μου, μέσα μου... 

Καλά Χριστούγεννα!!!!

Βγήκα σήμερα λευκά φορώντας, 
να ντύσω τη μέρα μου κι ας μη χιονίζει, 
με πνεύμα γιορτινό και χαρούμενο 
που ανακλάται από τα μάτια μου 
στο χαμόγελο μου. 


Περπατώ καμαρωτά όπως πάντα 
και νιώθω τόση αγάπη να ξεχειλίζει από μέσα μου. 
Συναντώ παιδιά, άντρες, γυναίκες 
και τους χαρίζω όλη εκείνη την αγάπη 
μέσα από ένα χαμόγελο και μια ευχή: 
Καλά Χριστούγεννα... 


Τα παιδιά χαμογελούν 
και κρύβονται πίσω από τους γονείς τους. 
Εκείνοι στην ηλικία μου 
και ακόμη πιο μεγάλοι απορούν 
και με κοιτάζουν αμήχανα καθώς περνώ. 
Και οι άλλοι, οι παππούδες και οι γιαγιάδες 
ανταποδίδουν γλυκά παραξενεμένοι και κείνοι λίγο... 


Γιατί είναι λίγοι, ή ίσως και ελάχιστοι 
εκείνοι που θα βγουν και θα μοιράσουν 
την ευτυχία και την αγάπη που νιώθουν, 
φοβισμένοι οι περισσότεροι 
θα την κρύψουν καλά 
στα ντουλάπια της καρδιάς τους... 


Εγώ βγήκα. 
Δε ντράπηκα και μίλησα σε όλους. 
Ίσως κάποιος το κάνει και για σας. 
Όπως και να χει σίγουρα το κάνω εγώ 


Καλά Χριστούγεννα! 

Παράτα με!

Ξέρεις πόσες φορές το έχω πει εγώ αυτό;

όχι, δεν το έχω πει σε σένα. 

Ίσως το σκέφτηκα αλλά δεν το είπα

Το είπα στο παρελθόν 

που έρχεται εκεί που δεν το περιμένω

Το είπα σε κείνον που δεν έχει θέση στην καρδιά μου 

αλλά πασχίζει να μπει

χωρίς να με ρωτήσει.

Πέρασα χρόνια να είμαι το παιχνιδάκι του,

και ύστερα ω! τι ευτυχία!

Έφυγε, και σταμάτησε!!

Και τώρα, 

χώρισε

από άλλη που τον πλήγωσε

και τι φταίω εγώ;

Παράτα με!

Απαίσιο παρελθόν που δεν θέλω να θυμάμαι, 

απαίσιες στιγμές που θεωρούσα καλές

περιμένοντας ένα βλέμμα

που θα μου έδειχνε πως υπάρχω

Παράτα με μου είπες και συ απόψε...

γιατί καλέ μου;

μίλησε μου λίγο,

ανοίξου...

Δεν θες να με εμπιστευτείς, 

μου το έχεις πει

καμιά γυναίκα δεν θες να εμπιστευτείς

Δεν θες να πληγωθείς

και χτίζεις πύργους

απόρθητους ακόμη και για μένα

Μου έχεις πει πως μου έχεις ανοίξει την καρδιά σου

Το έκανες όταν μου ζήτησες συγνώμη 

το έκανες όταν μου είπες "σε αγαπάω"

Κι όμως είσαι ακόμη κλειστός...

Παράτα με μου είπες και βούρκωσα...

θα θελα να μαι κοντά σου

να σου πω όχι

και να σε αγκαλιάσω

να σου πω όχι

και να σε φιλήσω

να  σου πω όχι 

δεν πρόκειται να σε παρατήσω

μαζί σου θα μαι πάντοτε

Σε αγαπάω και δεν θα φύγω