Βόλτα στο φεγγάρι

Το μονοπάτι στρώθηκε χρυσάφι

Από ένα αστέρι που δραπέτευσε απ' τον ουρανό

Έσβησε,

αφήνοντας πίσω δρόμο ανοιχτό,

για μία βόλτα στο φεγγάρι...

Τα πρώτα βήματα γνώριμα,

σκέψεις, πράξεις καθημερινές

κι έπειτα σκοτάδι.

Στην ομίχλη χαμένη η διαδρομή,

η τροχοπέδη που έπρεπε να προσπεράσω

για να δω ξανά καθαρά,

να προχωρήσω.

Ομίχλη φτιαγμένη από δειλία και φόβο

και οδηγός μου, στου ασυνείδητου τα στενά, ένας άλλος εαυτός, 

να με ξεναγήσει στο φεγγάρι της ψυχής μου.

Με αρκετές μάσκες φορτίο, 

να αλλάξει στη διαδρομή

και γω, εωθινό φυλαχτό 

όσα μου δείξει και μου πει...

Βλέμματα σιωπής

Δυο ματιές ενωμένες 
σκέψεις, συναισθήματα, πυρά
που ανταλλάσσονται,
μέσα στη σιωπή.

Στόματα κλειστά
κόρες διεσταλμένες
ξεχασμένα -ψυχή, καρδιά- ζωντανεύουν
μέσα στη σιωπή.

Πώς να γραφτούν αυτά τα βλέμματα
πώς να τα φυλακίσει το χαρτί
όταν χάρη στην έλλειψη του λόγου γεννιούνται.

ούτε λέξη
ούτε γράμμα

Τρεις τελείες άπειρα νοήματα
σκέψεις, συναισθήματα

. . .

Βλέμματα σιωπής

Κεραυνοί

Πριν καν αρχίσει να βρέχει μύρισε η ατμόσφαιρα από το χώμα και την υγρασία. Πόσο μ' αρέσει αυτή ακριβώς η στιγμή, τα βουνά ολόγυρά μου σκεπασμένα με σκούρα γκριζομπλέ σύννεφα, να βρυχώνται και κάπου κάπου να πέφτουν καρφιά ασημένια οι κεραυνοί πάνω τους. 

Στάλα ακόμη, μόνο κεραυνοί....

Επικίνδυνη ομορφιά

η ομορφιά γεννάται για να αποτυπώνεται,
είτε στο χαρτί, είτε στον καμβά, είτε στην πέτρα ή το
μάρμαρο...

δόξα και τιμή στον καλλιτέχνη που εντέλει τα καταφέρνει
και η αποτύπωση είναι πιστό αντίγραφο

δόξα και τιμή στον καλλιτέχνη που εντέλει τα καταφέρνει
και κυριαρχεί των αισθήσεων,
τις χρησιμοποιεί αντί να τον χρησιμοποιούν.

όταν όμως η ομορφιά αγγίζει την τελειότητα; τότε τι;
ποιο έργο θα μπορούσε να την κυοφορήσει;
να την αντέξει μέσα του;
να τη γεννήσει στα μάτια των θνητών;

τότε ποιος θα τολμούσε να την αποτυπώσει;
χωρίς να χάσει το μυαλό του;
χωρίς να χάσει τον εαυτό του;