Μου-τζούρες

Μουτζούρα

Και η μυρωδιά του μελανιού φτάνει στη μύτη μου

Παίρνω μια γερή ρουφηξιά 

το σηκώνω στο ύψος του προσώπου μου

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

μέχρι εκεί που χωράνε τα πνευμόνια μου

και η εκπνοή σφύριγμα αέρα

σώμα σε ελεύθερη πτώση η φωνή μου

σιγά σιγά χάνεται στο κενό

Έχω καιρό να γράψω και τίποτα δε βγαίνει σωστό

χρειάζομαι όμως εκείνη τη μυρωδιά

Μελάνι εναντίον λευκού χαρτιού 

Δεν έχει λέξεις να βγάλει το μυαλό 

Μόνο μουτζούρες

ανεξέλεγκτες γραμμές που διψούν να καταπατήσουν

τη ματιά, το μυαλό

Έδαφος πρόσφορο για αποτυπώματα

πλεγμένες ψευδαισθήσεις εθισμένων

ψευδαισθήσεις μου.

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

να γράφεις...

εκείνη...: μην καταπιέζεσαι να γράψεις ποίηση, μπορείς να γράψεις κάτι σε κείμενο, να ξεδιπλωθεί ο λόγος λίγο

εγώ...: μα εγώ δεν γράφω ποίηση! γράφω ποίηση; πεζό γράφω, απλά  
 

  
του δίνω τον ρυθμό της καρδιάς μου...

[Όνειρα]

Μείνε πιστή στα όνειρα της νιότης
Τι κι αν αυτά πετούν μακριά σου γοργά
Μη σταματήσεις να προσπαθείς και να ελπίζεις για την καρποφορία τους!

αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή...

κλαίω
σκοτεινό δωμάτιο
μία φωτεινή πηγή
και ξεχύνονται στην ησυχία
κραυγές
κρότοι
φωτιές
σαν κισσός απλώνονται,
με τυλίγουν και γω κλαίω,
ακίνητη

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή θα ούρλιαζαν ΝΤΟΠΗ ΣΑΣ!

οι φλέβες στους κροτάφους
χτυπούν με μανία
πονάω,
πονάω σε εικόνες παιδιών που ρωτούν
γιατί;
τα βλέπω,
τα ακούω,
στις πέτρες που ολόγυρα πετούν
στον καπνό που τυφλώνει τους αμάχους.
Λυπάμαι εκείνους
που μάταια βγήκαν να διαμαρτυρηθούν
και έγιναν πύλη ανοιχτή
εκείνων, που στους προδότες της χώρας μου μοιάζουν,
εκείνων, που χειροτερεύουν την κατάσταση,
τραβώντας τα απομεινάρια της δημοκρατίας στον βούρκο...
για να φοβάται ο λαός να σκεφτεί,
να δράσει

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή θα ούρλιαζαν  ΔΕΙΛΟΙ, ΨΕΥΤΟΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ, ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ!

κλαίω,
κλείνω την πόρτα στον όλεθρο

η πατρίδα μου χάθηκε
αμαυρώνεται η μνήμη της

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή
θα σας συντάρασσε καθώς θα ούρλιαζαν πόσο ΣΑΣ ΜΙΣΩ!!!!!!!!!!