Κάποια Χριστούγεννα

Κάποια Χριστούγεννα είχα την οικογένειά μου και αυτό μου έφτανε
είχα τις φίλες να μου χαμογελούν και αυτό με έκανε κι εμένα να χαμογελώ


Κάποια Χριστούγεννα δεν γνώριζα εσένα...
και ένιωθα στην καρδιά ένα μικρό κενό...


Τώρα που σε ξέρω όμως
το κενό μεγάλωσε...
γιατί τέτοιες ώρες,
τέτοιες μέρες είσαι μακριά μου...






Καλά Χριστούγεννα
Χρόνια πολλά


γιατί γαμώτο τέτοιες μέρες να μην είμαι κι εγώ χαρούμενη;!

Πεταλούδα των νεκρών φύλλων

Καμουφλάζ απ' τη ζωή
σε φθινόπωρο που ένοικο αιώνιο
έχουμε βάλει στην ψυχή.
Να μην ξεχωρίσω
Να μην αλλάξω και χάσω τη χρυσαφένια κουβέρτα της καρδιάς μου
Μην αλλάξω και χάσω τον εαυτό μου.

Πόσο κρατάει;
λίγες ώρες που πετώ σε αγκαλιά κυμάτων
λουλουδιών, μια μέρα
που στέκομαι σκυφτή στο έδαφος
ψάχνοντας κάποιον να μου μοιάζει.

Κανείς.
Μόνο νεκρά φύλλα
προμηνύουν το μέλλον των πολύτιμων φτερών μου
καθώς κι εκείνα στο τέλος θα πέσουν,
θα μαραθούν

Μοιράζοντας στην πλάση τη λίγη χρυσόσκονη,
γύρη, που μου χάρισαν
του ταξιδιού μου τα πλεούμενα

free fall

Ασταμάτητη ελεύθερη πτώση

που επιταχύνει

και επιταχύνει...

και έρχεται το σώμα 

αντιμέτωπο με την αντίσταση του αέρα

και λιώνει σιγά σιγά

εξαϋλώνεται στους αιθέρες

και ταξιδεύει...

χωρίς την ψυχή 

εκείνη μένει με τα μάτια κολλημένη

αναγκασμένη αιωνίως

να ψάχνει ανέπλιστα ένα δίχτυ ασφαλείας...

να κοιτάζει στο τέλος που θα ρθει...

γράμμα στον τοίχο

Μισογραμμένο,
μισοσβησμένο,
ξεχασμένο σε χρόνια παλιά
Αχνό σημάδι
μίας ιδέας
ίσως, ενός ονόματος
ίσως, μίας αρχής
ίσως, ενός τέλους απρόσμενου
ίσως....

Που έμεινε μισογραμμένο, μισοσβησμένο
χωρίς νόημα πια

 σε έναν τοίχο.

Κράτος, ιδέα, εξουσία
που δίχαζε και διχάζει ανθρώπους.
Καρδιάς όνομα, αγαπημένου
προσπάθεια να μείνει κρατημένο στη μνήμη.
Καινό, νέο ή
θεμέλιο ολόκληρη ιστορία να στηρίζει.
Καταστροφή, πέρας ολέθριο,
κοινωνίας, ατόμου...

Και γω καθηλωμένη
στο Κ να μαντεύω
τι κρύβει.