Σκιές στον κήπο

Βράδιασε και τα φώτα του δρόμου στον κήπο δεν φτάνουν. 
Μόνο ακτίνες του, κάπου κάπου περνούν από τα κλήματα 
του αμπελιού, και χαϊδεύουν το χώμα. 


Και κει είναι που ξεκινούν οι σκιές να ξεφαντώνουν. 
Σε κορμό δέντρου μαραμένου, ένας γάιδαρος εφάνηκε 
και στα πόδια του μια γάτα γουργούριζε νυσταγμένα


Και κει βαθιά στου χορταριού τη δρόσα, 
έρπεται σκιά θανατηφόρα και σφυρίζει
προσπαθώντας με τραγούδι σαγηνευτικό, θύμα να κλείσει μέσα του
Ένα κατσίκι τρυφερό, που μασουλάει τα μαρούλια...


Και κει, μέσα από τις φυλλωσιές που μαύρες έντυσε η νύχτα,
ξεπηδούν και λάμπουν και αναβοσβήνουν
εκείνα τα αστέρια της φύσης, βράδυ βράδυ...


οι πυγολαμπίδες...

και χάνονται για λίγο οι σκιές, 
φοβούνται και τρέχουν μακριά,
κλωτσά ο γάιδαρος, ξυπνά τη γάτα, τρέχει το κατσίκι να κυνηγήσει τα φωτάκια...


και μένω μόνη, 
με θανατηφόρα συντροφιά
και τραγούδι μαγεμένο,
μπερδεμένο με την κραυγή μιας δεκαοχτούρας.... 

Dorian Gray

Καταλύζουν το κεφάλι μου 

εικόνες, σκέψεις, μυρωδιές, ηδονές. 

Αφιέρωμα η ζωή στις απολαύσεις, 

να πονά, να δέχεται, να γεύεται 

καθετί απαγορευμένο. 

Το ποτό διάφανο κυλάει γρήγορα μέσα μου, 

ο καπνός σε δαχτυλίδια βγαίνει 

και τυλίγει το κορμί μου, 

την ψυχή μου. 

Ψυχή δοσμένη, πουλημένη, 

για νιότη, πλούτο και ομορφιά, 

ψυχή χαμένη, γερασμένη, 

σάπια, δηλητηριασμένη πια. 

Και γω καταδικασμένος να τη βλέπω 

απ' το παράθυρο που άνοιξε η τέχνη, 

απ' το πορτραίτο εκείνο, 

που γερνάει και χωλαίνει, 

όσο η μορφή μου μένει ατόφια 

στο μονοπάτι του χρόνου. 

Καταδίκη μου... 

Για να μου γίνει διδαχή το πάθημα μου 

και να εκτιμώ περισσότερο εκείνα 

τα εφήμερα στη ζωή, 

που σε κάνουν ευτυχισμένο 

ακριβώς επειδή κάποτε χάνονται 

και επειδή μέσα τους 

έχεις μάθει τα ουσιώδη της ζώης. 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ

Άτυχος αυτός που ζει από τη μνήμη του

περπατά σε δρόμους κιτρινισμένες σελίδες ημερολογίου 

Έχει μάθει πια κάθε στροφή και γωνιά 

κάθε πράξης συνέπεια και αποτέλεσμα. 

Χωρίς πραγματικά να προχωρά 

και σε λαβύρινθο ατελείωτο μυαλού να τριγυρνά 

άτυχος αυτός, καταδικασμένος... 

Τυχερός εκείνος που να θυμάται παύει 

Φυλαχτό των παλιών οι αναμνήσεις να χάνονται 

κάθε μέρα και ευκαιρία κατάκτησης 

νέων δρόμων, στιγμών 

ζωής απρόσκοπτης 

τυχερός εκείνος, ελεύθερος... 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ 

όλα εκείνα που περιστασιακά με πληγώνουν 

Το παρελθόν που ζωντανεύει  και με τυλίγει σφιχτά. 

Γιατί προχωρώ δε σταματάω

στα εμπόδια, αλλά τα όνειρα που δεν ελέγχω 

με πάνε πίσω. 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ 

για να εκτίμησω περισσότερο τα καινούρια που θα ρθουν 

για να απολαύσω πιο δυνατά τις στιγμές 

της αγάπης, του έρωτα 

των γλυκών ημερών μου μαζί του. 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ...

Ήταν ένα όνειρο....

Με κατέκλυσε ένα αίσθημα φόβου, δέους και ενθουσιασμού μαζί.
Χωρίς να τρέχω οι ανάσες μου έγιναν πιο γρήγορες και κοφτές,
είχα λαχανιασει και το οξυγόνο που ανέδυαν τα δέντρα θέλησε να κυριαρχήσει στα πνευμόνια μου.
Αυτό το μέρος για κάποιους θα φαινόταν απρόσιτο, αφιλόξενο,
τα κτίρια του άψυχα και κενά,
στα μάτια μου όμως φάνταζε ολοζώντανο,
με τοίχους νοτισμένους ιστορία, θέληση, θάρρος και δύναμη
που ανυπομονούσα να λάβω.