σαν γατάκι...

Δεν απλώνομαι. 

Στο κρεβάτι σαν γατάκι κουρνιάζω 

στην αγκαλιά σου 

για να ζεσταθω από το κρύο. 

Τρίβομαι πάνω στο σώμα σου 

παρακαλώντας για τα δάχτυλα σου 

πούπουλα 

να ταξιδέψουν στο κορμί μου, 

να ανεβεί η θερμοκρασία, 

πυρετός 

στα χείλη μου 

και να με γιατρέψεις. 

Θάλασσα ολόκληρη ο πόθος σου, 

σταγόνες δροσιάς τα φιλιά σου. 

Και γω γατάκι ανάμεσα στα πόδια σου 

να γουργουρίζω 

δεχόμενη με ευχαρίστηση τα χάδια σου.

*

Και ύστερα νυχάκια βγάζω, 

δεν αγριεύω, όχι

μα ελαφρά χαράσσω πάνω σου

κάθε μου σκέψη

κάθε μου θέλω 

για να το πραγματοποιήσω

Σε σημαδεύω,

περιοχή δική μου

που πάντα θα μένεις

Και σκίζω 

φλέβα δική σου και δική μου

ένα το αίμα να γίνει

να σε κουβαλώ πάντοτε μέσα μου.

*

ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Καταληψίες χρόνου, 
που σταματούμε για χάρη της 
τα ρολόγια της καθημερινότητας, 
εμείς γίναμε. 


Καθισμένοι σε κρύα πατώματα, 
τσιμέντου που αναταράσσεται 
από τις φωνές μας. 
Με τσιγάρα στριφτά 
και κιθάρες που αφουγκράζονται τη συγκίνηση. 


Καθισμένοι σαν σε παραλία, πλάι πλάι 
με Εκείνη φωτιά, 
να καίει στη μέση. 
Η ζεστασιά της να καλύπτει τον κρύο αέρα που φυσάει 
και να μας πλημμυρίζει θαλπωρή. 


Με μάτια βουρκωμένα, 
κρυμμένα πίσω από μαύρα γυαλιά, 
μας κοιτάει έναν έναν. 
Πρόσωπα γνωστά και άγνωστα, 
όλα με χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη, 
όλοι με μάτια που "αντίο" φωνάζουν 
καθώς πίσω την κοιτούν, 
"θα μας λείψετε". 
Και διαβάζοντας τόσα, 
αγκαλιάζει στοργικά κάθε βλέμμα, 
και κλαίει. 


Γέλια ακούγονται 
σπάζοντας την πικρή στιγμή του αποχωρισμού 
και τραγούδια που φέρνουν παλιών εποχών αναμνήσεις. 

Έπρεπε και άλλα να ακουστούν... 

Μία σπουδαία γυναίκα 
που αγάπησε και έδωσε πολλά.
Μια δεύτερη μάνα
που τυχεροί, βρήκαμε να μας περιμένει 
δίνοντας ζωή και χαρά 
στις παλιές αίθουσες, 
τους μουντούς τοίχους που μας περικύκλωναν.

Καθηγήτρια, οδηγήτρια κάθε στιγμής, 
δασκάλα ήθους και ζωής, 
που πάντα στις καρδιές και στο μυαλό μας θα μένει

Αφιερωμένο στην Κ.Μ.

Σκιά στον τοίχο

Σκιά στον τοίχο,
από τις στάχτες βγαλμένη του καιόμενου.
Με κοιτά εξεταστικά και συνεχώς.
Περιμένει κάποιο ατόπημα
Κάποιο παραστράτημα
να με περιγελάσει


Χαραγμένη για πάντα εκεί
ξεχασμένη από ανθρώπου μάτι
καταδικασμένη να τους βλέπει
να ρχονται, να φεύγουν
και βήμα να μην έχει να κάνει


Εγώ στάθηκα,
ακατανόητη συμπεριφορά
Έμεινα με το βλέμμα μου καρφωμένο
να της ανταποδίδω ότι άλλοι τις στερούν
προσόχη


Τα χείλη της σφιγμένες λεπτές γραμμές
δεν άνοιγαν
προϊδέαζαν παρουσία αντρική


Τα ανόμοια της μάτια με περιεργάζονταν ασταμάτητα
τι να σκεφτόταν άραγε
ποτέ δεν θα τολμούσα να μαντέψω


Ίσως και κείνη
όπως όλοι οι άλλοι, αναρωτιώταν
Γιατί έμεινα...;
γιατί σκέκομαι εδώ μαρμαρωμένη...;
Τίποτα φαινομενικά δεν υπάρχει
παρά μια μουτζούρα,
πρόσωπο αντρικό,
σκιά κρυμμένη στον τοίχο...


Άξαφνα κινείται και βγάζει φωνή

"Φύγε..!" μου λέει και βουρκώνει

Δεν το κουνάω απ τη θέση μου

"Θα σου κάνω παρέα" της απαντώ


"Φύγε...! δεν αξίζω το βλέμμα σου και την παρουσία σου."

"Θα μείνω"

"Τρελή θα σε πουν, παράξενη, αν μαζί μου σε δουν.
Ζεις σε κόσμο που εγώ δεν έχω θέση,
ασπρόμαυρη φιγούρα γενήθηκα,
εδώ στον βρώμικο αυτό τοίχο,
να γερνώ, να ξεθωριάζω με το χρόνο"

"Έτσι είναι όλοι,
φυλακισμένοι οικειοθελώς σε ασπρόμαυρη ταινία
χωρίς να ζουν πραγματικά
χωρίς να αγαπάνε
περιμένουν άπραγοι το τέλος


Εγώ όμως πράττω διαφορετικά
και μεθώ πίνοντας τη ζωή
χορεύω φορώντας όλα τα χρώματα της πλάσης
και τραγουδώ σκορπίζοντάς τα,
γλυκιά μελωδία για να πείσω κι άλλους να με ακολουθήσουν.





Έλα μαζί μου,

μόνο εσύ να τους διδάξεις μπορείς
γιατί η καρδιά σου
σχεδιασμένη να μη φαίνεται
κάτω από το πουκάμισό σου
χτυπάει πιο δυνατά από πολλές άλλες

έλα μαζί μου..."

Γκρίζες σταγόνες, βρόχινες,
έσταξαν στον τοίχο
και η σκιά σαν να λυτρώθηκε
από λόγια που αιώνες περίμενε να ακούσει
...χάθηκε
αφήνοντάς με πίσω ακόμη να κοιτώ και να προσμένω.

Καρδιά και Σώμα "ένα"

Πεταλούδα η ψυχή μου
ψάχνει τη δική σου, να ενωθεί
Φτερά απλωμένα
αγγέλου, δανεισμένα
παλεύει να μη μαραθεί

Γεμίζει έρωτα η ζωή  μου
πόθος κυλά στο αίμα
Ρόδο εγώ και συ τα πέταλα
να συνυπάρχουμε σε σώμα ένα

Εγώ έχω την έννοια
εσύ προσφέρεις χρώμα
καρπός αγάπης μαζί
κόκκινο τριαντάφυλλο, που ανθίζει
στην αιώνια άνοιξη που μοιράζονται οι καρδιές μας,
...η καρδιά μας...

¤ Βρέχει ¤

Το μυαλό ταξιδεύει έξω από το παράθυρο.
Ποτίζει ο ουρανός τους δρόμους.
Φουντώνει και ευωδιάζει την ατμόσφαιρα η τάση για φυγή.
Απόδραση από την καθημερινότητα.

Βγαίνω,
τα ακουστικά στα αυτιά με πλημμυρίζουν αγγελική μελαγχολία.
Βρέχει
και γω απροστάτευτη αφήνομαι στις λυτρωτικές σταγόνες.
Μεθά το φόρεμα και κολλά πάνω στο σώμα μου
ψάχνοντας στήριξη.
Λούζει τα μαλλιά μου και τα ρίχνει βρεγμένα κύματα
στους ώμους, την πλάτη και το στήθος μου.

Αδιαφορώ για τα πονηρά βλέμματα
που προσπερνώντας με κοιτούν,
γδύνουν το κορμί μου εκεί
που ήδη η μπόρα τονίζει προκλητικά
κάθε σμιλεμένη όμορφα καμπύλη.
Αδιαφορώ και το δείχνω
ρίχνοντας παγωμένα βλέμματα
που σβήνουν καυτές τους σκέψεις.

Βρέχει
και περπατάω μέσα στο χαλασμό των ουρανών
χωρίς ίχνος βιασύνης
κυριευμένη από ελευθερία.
Στα αυτιά μου ακόμη το τραγούδι δε λέει να τελειώσει,
παρακαλώ τίποτα να μην τελειώσει...

Little Angel

Little angel your world can be so cruel

I set your wings on fire every night

I see you cry

Pain, I take it all and have some more (tonight)

Fire, it licks your skin but heart is cold

A heart that never beats just for herself 

Little angel your world can be so cruel

I set your wings on fire every night

I die for you everytime

I see you cry

Rain, I shower in her drops of tears (tonight)

oh for out hate, she craved no more but hate it all

She took some pain and started again

Started to loose her life before by eyes 

A heart that never beats for on one else...  

http://www.youtube.com/watch?v=dNkQvxPsBlo

Μετρώντας τις ώρες

Σε καλημέρισα, πικρή μου απουσία. 
Κλείστηκα σε τέσσερις τοίχους 
και έγραψα στο θρανίο το όνομά σου. 


Κοίταξα έξω από το παράθυρο, 
φθινοπωρινή μονοτονία. 
Που τόσο εύκολα το μυαλό μου γεμίζει στίχους. 


Γεμίζει με σένα, 
γεμίζει αναμονή. 


Πέρασαν ώρες και έφυγα.
Ο αέρας έστειλε φύλλα και χόρεψαν γύρω μου. 
Με καλωσόρισαν μόλις βγήκα. 
Ακολούθησα το δρόμο που μου άνοιξαν 
και έρχομαι σε σένα. 
Μηδενίζω την απόσταση για άλλη μια φορά 
και ταξιδεύω για την αγκαλιά σου, 
Ιθάκη ιδανική των ονείρων μου. 


Μετρώντας τις ώρες θα ξαπλώσω να κοιμηθώ. 
Αυτό το βράδυ ακόμη 
και το πρωί θα λούζει ο ήλιος μαζί τα πρόσωπα μας. 
Θα αιχμαλωτίζει τα χέρια μας καθώς δεμένα θα προχωρούν. 
Θα φωτίζει τα μάτια μας όταν κοιταζόμαστε. 
Θα μας κρύβει από τα αδιάκριτα βλέμματα όταν φιλιόμαστε... 


Συνθήκη μυστική που μαζί του υπέγραψα 
για να περνώ μερικές ώρες μαζί σου.

Γεωγραφία της Μοναξιάς

Έλα κοντά μου, 

στην αγκαλιά μου για πάντα να σε κρατώ. 

Δεν αντέχω άλλο 

μαζί να είμαστε και να μη σε χω. 

Θέλω πλάι μου συνέχεια να σαι. 

Να γίνω το βήμα σου 

και μαζί να περπατάμε, 

να γίνω η ανάσα σου 

και απαραίτητη για μια ζωή να σου είμαι. 

Δεν αντέχω άλλο, 

μαζί να είμαστε και να μη σε χω. 

Δεν αντέχω σε δρόμους λησμονιάς να τριγυρνώ. 

Ταξίδεψε με μέσα σου, 

την ευτυχία να γνωρίσω. 

Κάθε μικρή στιγμή που είσαι κοντά μου, 

κολυμπάω βαθιά στην αγάπη που σου εχω... 

Κάθε λεπτό εύχομαι αιώνες να κρατήσει... 

Μα φεύγεις, 

και μόλις φεύγεις πνίγομαι ξανά 

στη γεωγραφία της μοναξιάς... 

Εκεί κατοικώ μακριά σου...

**** 

Η γραφή

Σκεφτόμουν πως θα είναι το πρώτο που θα έγραφα σε όσα αγαπάω. 
Φάνταζε το παιχνίδι ένας ακόμη δρόμος 
που θα έβαζα εκείνη την ταμπέλα για προορισμό. 


Αγαπάω τη γραφή. 


Το έγραψα, 
το κοίταξα και γράμμα γράμμα το έσβησα 
χωρίς δεύτερη σκέψη. 
Ήθελα, 
έπρεπε να προσθέσω και το "αλλά". 
Η γραφή για μένα δεν είναι κάτι αγαπημένο, 
δεν είναι μόνο κάτι αγαπημένο. 
Είναι πόνος ενός κομματιού που χάνεται από τον εαυτό μου, 
είναι απώλεια. 
Είναι σαράκι που τρώει την ψυχή μου σαν το ξύλο, 
ανοίγει τρύπες, 
είναι ανάγκη. 


Όταν δε γράφω, 
τα δάχτυλα μου καίνε, 
ανοιχτές πληγές... 
Όταν δε γράφω 
δεν αντέχω όσα με γεμίζουν, 
ευκαιρία να ξεσπάσω 
μόνο μια.


Κάθε εικόνα γύρω μου
και ένα κείμενο
κάθε συναίσθημα
και ένα ποιήμα γλυκό
κάθε σκέψη ένα τετράδιο 
με άγραφες, κενές σελίδες
έτοιμα δωμάτια, άδεια,
να διακοσμήσω.


Μία καινούρια πρόκληση...