οι στιγμές μας

Πόσο δυνατές πρέπει να 'ναι οι στιγμές
για να κρατήσουν μια ζωή...?


και ποιος τους δίνει δύναμη
αν όχι η αγάπη που τις γέννησε
αν όχι εγώ που την κρατώ αναμμένη φλόγα στην καρδιά μου...?


Πόσο δυνατές πρέπει να 'ναι οι στιγμές.....
Να συγχωρέσουν εκείνη που δεν είπε αντίο
Που δεν έδωσε το τελευταίο φιλί 


και κυνηγά τώρα τα όνειρα να δώσει όσα δεν πρόλαβε...

Πιρπιρίτσα

   Η ζέστη αφόρητη στο μικρό χωριό και ακόμη το καλοκαίρι δεν έχει μπει. Η πλατεία όμως είναι γεμάτη παιδιά που τελειώνοντας το σχολείο δεν χάνουν χρόνο για να ξεκινήσουν το παιχνίδι. Παραπονιούνται για τη ζέστη.
"Ας έβρεχε λιγάκι να δροσιζόμασταν!" είπε μια κοπέλα. Ακούγοντάς την πιάστηκαν όλοι χέρι χέρι, σχημάτισαν έναν κύκλο και άρχισαν να χοροπηδούν και να τραγουδούν: 
"Πιρπιρίτσα περπατεί,
το θεό παρακαλεί.
-Θεέ μου, βρέξε μια βροχή,
μια βροχή βασιλική!
να βγουν τα στάρια, τα κριθάρια.
Και ο γεωργός με το τσαπί,
κάνει αυλάκια να διαβεί."
Τελειώνοντας το 7στιχο έπεσαν όλα καταγής και ξέσπασαν σε γέλια και φωνές. Ξάφνου εμφανίστηκε στο δρόμο κοντά τους μία μικρή σαύρα, ντυμένη με το μαύρο της νύχτας, το χρυσό της αυγής και το λευκό μιας κενής σελίδας. Τα χρώματα της Πιρπιρίτσας άστραφταν στο φως των λιγοστών πλέον ηλιαχτίδων που έβρισκαν διέξοδο σκίζοντας τα σύννεφα που τώρα κάλυπταν τον ουρανό. Εκείνη περπατούσε αργά με τα μικρά της ποδαράκια, σχεδόν σερνόταν διασχίζοντας το δρόμο.
Τα παιδιά την ακολούθησαν με το βλέμμα τους μαγεμένα θαυμάζοντας τη μέχρι που βγήκε από την άσφαλτο και μπήκε στο μονοπάτι για το δάσος. Έμειναν λοιπόν εκείνα και κοιτούσαν το κενό, ώσπου χοντρές σταγόνες άρχισαν να δροσίζουν τα μέτωπα τους. Σταγόνες που γρήγορα έγιναν βροχή και ανάγκασε τα παιδιά να τρέξουν για τα σπίτια τους ή το κοντινότερο καταφύγιο. 
Οταν ύστερα από δύο ώρες η βροχή σταμάτησε, ένα κεφαλάκι εμφανίστηκε πίσω από το τζαμί ενός σπιτιού. Τα ματάκια του δεν άργησαν να καρφωθούν σε ένα συγκεκριμένο σημείο του δάσους και χαμογέλασε όταν είδε την Πιρπιρίτσα, με τα χρώματά της να ακτινοβολούν απ' τις σταγόνες της βροχής.  

Μου-τζούρες

Μουτζούρα

Και η μυρωδιά του μελανιού φτάνει στη μύτη μου

Παίρνω μια γερή ρουφηξιά 

το σηκώνω στο ύψος του προσώπου μου

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

μέχρι εκεί που χωράνε τα πνευμόνια μου

και η εκπνοή σφύριγμα αέρα

σώμα σε ελεύθερη πτώση η φωνή μου

σιγά σιγά χάνεται στο κενό

Έχω καιρό να γράψω και τίποτα δε βγαίνει σωστό

χρειάζομαι όμως εκείνη τη μυρωδιά

Μελάνι εναντίον λευκού χαρτιού 

Δεν έχει λέξεις να βγάλει το μυαλό 

Μόνο μουτζούρες

ανεξέλεγκτες γραμμές που διψούν να καταπατήσουν

τη ματιά, το μυαλό

Έδαφος πρόσφορο για αποτυπώματα

πλεγμένες ψευδαισθήσεις εθισμένων

ψευδαισθήσεις μου.

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

να γράφεις...

εκείνη...: μην καταπιέζεσαι να γράψεις ποίηση, μπορείς να γράψεις κάτι σε κείμενο, να ξεδιπλωθεί ο λόγος λίγο

εγώ...: μα εγώ δεν γράφω ποίηση! γράφω ποίηση; πεζό γράφω, απλά  
 

  
του δίνω τον ρυθμό της καρδιάς μου...

[Όνειρα]

Μείνε πιστή στα όνειρα της νιότης
Τι κι αν αυτά πετούν μακριά σου γοργά
Μη σταματήσεις να προσπαθείς και να ελπίζεις για την καρποφορία τους!

αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή...

κλαίω
σκοτεινό δωμάτιο
μία φωτεινή πηγή
και ξεχύνονται στην ησυχία
κραυγές
κρότοι
φωτιές
σαν κισσός απλώνονται,
με τυλίγουν και γω κλαίω,
ακίνητη

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή θα ούρλιαζαν ΝΤΟΠΗ ΣΑΣ!

οι φλέβες στους κροτάφους
χτυπούν με μανία
πονάω,
πονάω σε εικόνες παιδιών που ρωτούν
γιατί;
τα βλέπω,
τα ακούω,
στις πέτρες που ολόγυρα πετούν
στον καπνό που τυφλώνει τους αμάχους.
Λυπάμαι εκείνους
που μάταια βγήκαν να διαμαρτυρηθούν
και έγιναν πύλη ανοιχτή
εκείνων, που στους προδότες της χώρας μου μοιάζουν,
εκείνων, που χειροτερεύουν την κατάσταση,
τραβώντας τα απομεινάρια της δημοκρατίας στον βούρκο...
για να φοβάται ο λαός να σκεφτεί,
να δράσει

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή θα ούρλιαζαν  ΔΕΙΛΟΙ, ΨΕΥΤΟΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ, ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ!

κλαίω,
κλείνω την πόρτα στον όλεθρο

η πατρίδα μου χάθηκε
αμαυρώνεται η μνήμη της

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή
θα σας συντάρασσε καθώς θα ούρλιαζαν πόσο ΣΑΣ ΜΙΣΩ!!!!!!!!!! 

Δύναμη/Λαγνεία Γλώσσας

Ψίθυροι και λέξεις,
ιστορίες στον αέρα να πετούν
απρόσκοπτα
Απαγορευμένα, ηδονικά


Να ταξιδεύουν από στόμα σε στόμα
κι όμως αναλλοίωτα


Να τρελαίνουν, 
να παγιδεύουν,
να προκαλούν


Να εισχωρούν στο μυαλό
και αυτοβούλως να πράττουν


Λέξεις, ιστορίες,
εντέλει μορφές παρανοϊκές
φωτιάς σμιλεύματα 
που απαιτούν καταρράχτη αισθήσεων,
όλεθρο ψυχής
και εκδίκησης  αίμα.

Για όσα ντροπιασμένη κατέπνιξε,
για ότι τρομοβίως δεν έπραξε,
για όλους εκείνους που ανώφελα υπάκουσε
και την καρδιά που ποτέ δεν όρισε οδηγητή.

Έχασε και χάθηκε...


τη στιγμή που οι λέξεις θέριευαν και ξέσπασαν μια βραδιά
απλώθηκαν σαν αρρώστια
πάνω σε κάθε ανυποψίαστο
σε κάθε ανδρείκελο της λογικής.


Ωσάν ηλεκτροσόκ 
έθεσαν την καρδιά σε ιλιγγιώδη λειτουργία


Να χτυπά με νέο ρυθμό

ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...


ντουκ Γράψε...!




Quills 
και μια αξέχαστη ποιητική βραδιά

Κάποια Χριστούγεννα

Κάποια Χριστούγεννα είχα την οικογένειά μου και αυτό μου έφτανε
είχα τις φίλες να μου χαμογελούν και αυτό με έκανε κι εμένα να χαμογελώ


Κάποια Χριστούγεννα δεν γνώριζα εσένα...
και ένιωθα στην καρδιά ένα μικρό κενό...


Τώρα που σε ξέρω όμως
το κενό μεγάλωσε...
γιατί τέτοιες ώρες,
τέτοιες μέρες είσαι μακριά μου...






Καλά Χριστούγεννα
Χρόνια πολλά


γιατί γαμώτο τέτοιες μέρες να μην είμαι κι εγώ χαρούμενη;!