Μου-τζούρες

Μουτζούρα

Και η μυρωδιά του μελανιού φτάνει στη μύτη μου

Παίρνω μια γερή ρουφηξιά 

το σηκώνω στο ύψος του προσώπου μου

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

μέχρι εκεί που χωράνε τα πνευμόνια μου

και η εκπνοή σφύριγμα αέρα

σώμα σε ελεύθερη πτώση η φωνή μου

σιγά σιγά χάνεται στο κενό

Έχω καιρό να γράψω και τίποτα δε βγαίνει σωστό

χρειάζομαι όμως εκείνη τη μυρωδιά

Μελάνι εναντίον λευκού χαρτιού 

Δεν έχει λέξεις να βγάλει το μυαλό 

Μόνο μουτζούρες

ανεξέλεγκτες γραμμές που διψούν να καταπατήσουν

τη ματιά, το μυαλό

Έδαφος πρόσφορο για αποτυπώματα

πλεγμένες ψευδαισθήσεις εθισμένων

ψευδαισθήσεις μου.

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

να γράφεις...

εκείνη...: μην καταπιέζεσαι να γράψεις ποίηση, μπορείς να γράψεις κάτι σε κείμενο, να ξεδιπλωθεί ο λόγος λίγο

εγώ...: μα εγώ δεν γράφω ποίηση! γράφω ποίηση; πεζό γράφω, απλά  
 

  
του δίνω τον ρυθμό της καρδιάς μου...

[Όνειρα]

Μείνε πιστή στα όνειρα της νιότης
Τι κι αν αυτά πετούν μακριά σου γοργά
Μη σταματήσεις να προσπαθείς και να ελπίζεις για την καρποφορία τους!

αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή...

κλαίω
σκοτεινό δωμάτιο
μία φωτεινή πηγή
και ξεχύνονται στην ησυχία
κραυγές
κρότοι
φωτιές
σαν κισσός απλώνονται,
με τυλίγουν και γω κλαίω,
ακίνητη

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή θα ούρλιαζαν ΝΤΟΠΗ ΣΑΣ!

οι φλέβες στους κροτάφους
χτυπούν με μανία
πονάω,
πονάω σε εικόνες παιδιών που ρωτούν
γιατί;
τα βλέπω,
τα ακούω,
στις πέτρες που ολόγυρα πετούν
στον καπνό που τυφλώνει τους αμάχους.
Λυπάμαι εκείνους
που μάταια βγήκαν να διαμαρτυρηθούν
και έγιναν πύλη ανοιχτή
εκείνων, που στους προδότες της χώρας μου μοιάζουν,
εκείνων, που χειροτερεύουν την κατάσταση,
τραβώντας τα απομεινάρια της δημοκρατίας στον βούρκο...
για να φοβάται ο λαός να σκεφτεί,
να δράσει

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή θα ούρλιαζαν  ΔΕΙΛΟΙ, ΨΕΥΤΟΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ, ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ!

κλαίω,
κλείνω την πόρτα στον όλεθρο

η πατρίδα μου χάθηκε
αμαυρώνεται η μνήμη της

Αν τα δάκρυά μου είχαν φωνή
θα σας συντάρασσε καθώς θα ούρλιαζαν πόσο ΣΑΣ ΜΙΣΩ!!!!!!!!!! 

Δύναμη/Λαγνεία Γλώσσας

Ψίθυροι και λέξεις,
ιστορίες στον αέρα να πετούν
απρόσκοπτα
Απαγορευμένα, ηδονικά


Να ταξιδεύουν από στόμα σε στόμα
κι όμως αναλλοίωτα


Να τρελαίνουν, 
να παγιδεύουν,
να προκαλούν


Να εισχωρούν στο μυαλό
και αυτοβούλως να πράττουν


Λέξεις, ιστορίες,
εντέλει μορφές παρανοϊκές
φωτιάς σμιλεύματα 
που απαιτούν καταρράχτη αισθήσεων,
όλεθρο ψυχής
και εκδίκησης  αίμα.

Για όσα ντροπιασμένη κατέπνιξε,
για ότι τρομοβίως δεν έπραξε,
για όλους εκείνους που ανώφελα υπάκουσε
και την καρδιά που ποτέ δεν όρισε οδηγητή.

Έχασε και χάθηκε...


τη στιγμή που οι λέξεις θέριευαν και ξέσπασαν μια βραδιά
απλώθηκαν σαν αρρώστια
πάνω σε κάθε ανυποψίαστο
σε κάθε ανδρείκελο της λογικής.


Ωσάν ηλεκτροσόκ 
έθεσαν την καρδιά σε ιλιγγιώδη λειτουργία


Να χτυπά με νέο ρυθμό

ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...
ντουκ Πράξε...
ντουκ Νιώσε...


ντουκ Γράψε...!




Quills 
και μια αξέχαστη ποιητική βραδιά

Κάποια Χριστούγεννα

Κάποια Χριστούγεννα είχα την οικογένειά μου και αυτό μου έφτανε
είχα τις φίλες να μου χαμογελούν και αυτό με έκανε κι εμένα να χαμογελώ


Κάποια Χριστούγεννα δεν γνώριζα εσένα...
και ένιωθα στην καρδιά ένα μικρό κενό...


Τώρα που σε ξέρω όμως
το κενό μεγάλωσε...
γιατί τέτοιες ώρες,
τέτοιες μέρες είσαι μακριά μου...






Καλά Χριστούγεννα
Χρόνια πολλά


γιατί γαμώτο τέτοιες μέρες να μην είμαι κι εγώ χαρούμενη;!

Πεταλούδα των νεκρών φύλλων

Καμουφλάζ απ' τη ζωή
σε φθινόπωρο που ένοικο αιώνιο
έχουμε βάλει στην ψυχή.
Να μην ξεχωρίσω
Να μην αλλάξω και χάσω τη χρυσαφένια κουβέρτα της καρδιάς μου
Μην αλλάξω και χάσω τον εαυτό μου.

Πόσο κρατάει;
λίγες ώρες που πετώ σε αγκαλιά κυμάτων
λουλουδιών, μια μέρα
που στέκομαι σκυφτή στο έδαφος
ψάχνοντας κάποιον να μου μοιάζει.

Κανείς.
Μόνο νεκρά φύλλα
προμηνύουν το μέλλον των πολύτιμων φτερών μου
καθώς κι εκείνα στο τέλος θα πέσουν,
θα μαραθούν

Μοιράζοντας στην πλάση τη λίγη χρυσόσκονη,
γύρη, που μου χάρισαν
του ταξιδιού μου τα πλεούμενα

free fall

Ασταμάτητη ελεύθερη πτώση

που επιταχύνει

και επιταχύνει...

και έρχεται το σώμα 

αντιμέτωπο με την αντίσταση του αέρα

και λιώνει σιγά σιγά

εξαϋλώνεται στους αιθέρες

και ταξιδεύει...

χωρίς την ψυχή 

εκείνη μένει με τα μάτια κολλημένη

αναγκασμένη αιωνίως

να ψάχνει ανέπλιστα ένα δίχτυ ασφαλείας...

να κοιτάζει στο τέλος που θα ρθει...