γλυκιά αναμονή

Σπάει ο χτύπος της καρδιάς
και δύσκολα ανασαίνεις
σαν στον έρωτα πλάι ξαγρυπνάς
και μεθυσμένη αναμονή,
φιλιά και χάδια του προσμένεις...


Μπορώ να πλέξω το όνομά σου με κλωστές,
ανεμώνης πέταλα
να σκιαγραφήσω τη μορφή σου
με το ουράνιο τόξο αγκαλιά


Μπορώ να ανάψω φωτιά στην ψυχή
και να μην καείς, να ζεσταθείς
να ράψω στην πλάτη σου φτερά
και σαν άλλος αετός περήφανος, στους αιθέρες να ανοιχτείς




Σπάει ο χτύπος της καρδιάς
και δύσκολα ανασαίνεις
όταν τελειώνει η προσμονή
και το πρώτο το φιλί
λύτρωση γλυκιά ακολουθεί...΄

υγ. 100 αναρτήσεις εώς σήμερα...
      οι 30 για εκείνον...!

The fear of stage

Μία ερμηνεία 

τραγούδι, χορός... τραγωδία

στο μυαλό, η κατάληξη που θα 'χει.

Η καρδιά πάει να σπάσει

τρέμει η ψυχή, ο φόβος οργιάζει

για το τι θα γίνει μετά, την κατάληξη που θα 'χει

Τα φώτα θολώνουν τα μάτια

ο όχλος σαν δήμιος ορίζει την αρχή της σφαγής

κάτω από την σκηνή που τρέμει, αχ τι κατάληξη θα 'χει;

Το μικρόφωνο εκεί, 

κοιτά και χλευάζει

στέκει ορθό ενώ τα γόνατα σπάνε και το στόμα μιλιά δεν βγάζει

αχ τι κατάληξη θα 'χει...

Κλείνω τα μάτια,

οι θαμώνες χάνονται και μένω μόνη

Σβήνουν τα φώτα, οι φωνές

και με αγκαλιάζει η ησυχία της νύχτας...

Το μικρόφωνο πια στο χέρι  μου

η σκηνή σταθερή κάτω από τα πόδια μου...

Και η κατάληξη η σωστή να ρίχνει τώρα την αυλαία......

The forgotten world for the abandoned

Ιδέες και εμπνεύσεις, 

ατελείωτες, παρατημενες, μισές, 

κρεμασμένες στην άκρη του μυαλού, 

ξεχασμένες. 

Να βασανίζονται σε κλειδωμένα κατάστιχα 

που ποτέ δεν ανοίγουν, 

ποτέ δεν γράφονται, 

ποτέ δεν ολοκληρώνονται. 

Να μαραίνονται και να θολώνουν καθώς ολοένα ξεχνιούνται.

Τις πιάνω απο το χέρι, 

αν και αργά το ξέρω, 

δεν με θυμούνται...

Αλλά γραπώνονται πάνω μου 

για να βγουν στην επιφάνεια, 

να κατασπαράξουν το μυαλό, 

την έμπνευση, 

τους νευρώνες 

που κινούν το χέρι μου και γράφει. 

Και έρχονται, 

με περικυκλώνουν κοιτώντας με βαθιά στα μάτια, 

προσπαθώντας να βρουν την πηγή που τις γέννησε, 

διέξοδο στη μάταιη αρχή τους 

και την ατέρμονη προσμονή της ολοκλήρωσης. 

Ποιος θα με σώσει από τα σάπια σώματά τους; 

εκείνα που δεν έθρεψα και πριν γεννηθούν έθαψα; 

τα μάτια τους δρόμοι για τη μήτρα της δημιουργίας, 

το κλάμα τους λεπίδι άμβλωσης που τα ξεσκίζει από τα σωθικά μου

Πώς θα σωθώ; 

Από εκείνο το φως στην άκρη της σπηλιάς, 

από εκείνον τον ήλιο, 

το τέλος που η ίδια θα βάλω σε αυτές που εγκατέλειψα.

re-cycle

Σκιές στον κήπο

Βράδιασε και τα φώτα του δρόμου στον κήπο δεν φτάνουν. 
Μόνο ακτίνες του, κάπου κάπου περνούν από τα κλήματα 
του αμπελιού, και χαϊδεύουν το χώμα. 


Και κει είναι που ξεκινούν οι σκιές να ξεφαντώνουν. 
Σε κορμό δέντρου μαραμένου, ένας γάιδαρος εφάνηκε 
και στα πόδια του μια γάτα γουργούριζε νυσταγμένα


Και κει βαθιά στου χορταριού τη δρόσα, 
έρπεται σκιά θανατηφόρα και σφυρίζει
προσπαθώντας με τραγούδι σαγηνευτικό, θύμα να κλείσει μέσα του
Ένα κατσίκι τρυφερό, που μασουλάει τα μαρούλια...


Και κει, μέσα από τις φυλλωσιές που μαύρες έντυσε η νύχτα,
ξεπηδούν και λάμπουν και αναβοσβήνουν
εκείνα τα αστέρια της φύσης, βράδυ βράδυ...


οι πυγολαμπίδες...

και χάνονται για λίγο οι σκιές, 
φοβούνται και τρέχουν μακριά,
κλωτσά ο γάιδαρος, ξυπνά τη γάτα, τρέχει το κατσίκι να κυνηγήσει τα φωτάκια...


και μένω μόνη, 
με θανατηφόρα συντροφιά
και τραγούδι μαγεμένο,
μπερδεμένο με την κραυγή μιας δεκαοχτούρας.... 

Dorian Gray

Καταλύζουν το κεφάλι μου 

εικόνες, σκέψεις, μυρωδιές, ηδονές. 

Αφιέρωμα η ζωή στις απολαύσεις, 

να πονά, να δέχεται, να γεύεται 

καθετί απαγορευμένο. 

Το ποτό διάφανο κυλάει γρήγορα μέσα μου, 

ο καπνός σε δαχτυλίδια βγαίνει 

και τυλίγει το κορμί μου, 

την ψυχή μου. 

Ψυχή δοσμένη, πουλημένη, 

για νιότη, πλούτο και ομορφιά, 

ψυχή χαμένη, γερασμένη, 

σάπια, δηλητηριασμένη πια. 

Και γω καταδικασμένος να τη βλέπω 

απ' το παράθυρο που άνοιξε η τέχνη, 

απ' το πορτραίτο εκείνο, 

που γερνάει και χωλαίνει, 

όσο η μορφή μου μένει ατόφια 

στο μονοπάτι του χρόνου. 

Καταδίκη μου... 

Για να μου γίνει διδαχή το πάθημα μου 

και να εκτιμώ περισσότερο εκείνα 

τα εφήμερα στη ζωή, 

που σε κάνουν ευτυχισμένο 

ακριβώς επειδή κάποτε χάνονται 

και επειδή μέσα τους 

έχεις μάθει τα ουσιώδη της ζώης. 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ

Άτυχος αυτός που ζει από τη μνήμη του

περπατά σε δρόμους κιτρινισμένες σελίδες ημερολογίου 

Έχει μάθει πια κάθε στροφή και γωνιά 

κάθε πράξης συνέπεια και αποτέλεσμα. 

Χωρίς πραγματικά να προχωρά 

και σε λαβύρινθο ατελείωτο μυαλού να τριγυρνά 

άτυχος αυτός, καταδικασμένος... 

Τυχερός εκείνος που να θυμάται παύει 

Φυλαχτό των παλιών οι αναμνήσεις να χάνονται 

κάθε μέρα και ευκαιρία κατάκτησης 

νέων δρόμων, στιγμών 

ζωής απρόσκοπτης 

τυχερός εκείνος, ελεύθερος... 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ 

όλα εκείνα που περιστασιακά με πληγώνουν 

Το παρελθόν που ζωντανεύει  και με τυλίγει σφιχτά. 

Γιατί προχωρώ δε σταματάω

στα εμπόδια, αλλά τα όνειρα που δεν ελέγχω 

με πάνε πίσω. 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ 

για να εκτίμησω περισσότερο τα καινούρια που θα ρθουν 

για να απολαύσω πιο δυνατά τις στιγμές 

της αγάπης, του έρωτα 

των γλυκών ημερών μου μαζί του. 

Μάθε μου λοιπόν να ξεχνώ...

Ήταν ένα όνειρο....

Με κατέκλυσε ένα αίσθημα φόβου, δέους και ενθουσιασμού μαζί.
Χωρίς να τρέχω οι ανάσες μου έγιναν πιο γρήγορες και κοφτές,
είχα λαχανιασει και το οξυγόνο που ανέδυαν τα δέντρα θέλησε να κυριαρχήσει στα πνευμόνια μου.
Αυτό το μέρος για κάποιους θα φαινόταν απρόσιτο, αφιλόξενο,
τα κτίρια του άψυχα και κενά,
στα μάτια μου όμως φάνταζε ολοζώντανο,
με τοίχους νοτισμένους ιστορία, θέληση, θάρρος και δύναμη
που ανυπομονούσα να λάβω. 

Φυλακισμένη

   Τρίτη 08-03-2011 

ώρα 00:37-01:29 π.μ.

 Τίποτα, κάτι πρέπει να γίνει να αλλάξει. Πρέπει να φύγω. Το προσπαθώ αλλά το μυαλό μου είναι κολλημένο εδώ, σε αυτά που θέλω να γράψω, σε αυτά που θα μπορούσα να γράψω, σε αυτά που βασανίζουν τη σκέψη μου γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να τα αποτυπώσω σωστά στο χαρτί.
    Και ύστερα εκείνος. Δίνει πνοή και έμπνευση σε κάθε μου μέρα. Αλλά πρέπει να αντισταθώ για λίγο.
    Μόλις τελείωσα ένα βιβλίο. Είχα καιρό να κάτσω να διαβάσω έτσι. Μονορούφι διάβασα τις κοντά 300 σελίδες του και έμειναν χαραγμένες στο μυαλό μου. Δεν μου έδειξε κάτι που δεν ήξερα, απλά μου το επιβεβαίωσε.


Σε κάθε τέχνη το να απομακρύνεσαι από το αντικείμενο σου είναι βάσανο, είναι λάθος. 
  
Δεν μπορώ να κάνω όμως αλλιώς. Δεν ξέρω καν αν αυτό που εκφράζω και έχω μέσα μου αντιστοιχεί σε ένα είδος τέχνης, αλλά πρέπει να το αφήσω για λίγο. Πρέπει να συγκεντρωθώ σε αυτό που μου επιβάλει η πικρή καθημερινότητα και η μικρή μου ηλικία.
    Φυσική, μαθηματικά, χημεία, βιολογία... Όλα μπερδεμένα στο μυαλό μου και γω να προσπαθώ. Και η έκθεση. Το μικρό μου αδιέξοδο που γίνεται φυλακή σε κατευθυνόμενα θέματα, τυποποιημένες σκέψεις και βαθμούς που μετράνε το περιεχόμενο, τη δομή και την έκφραση μου. Και ύστερα το ανοιχτό παράθυρο αυτής της φυλακής, μια πρόταση του δοσμένου κειμένου/άρθρου/δοκιμίου και μια παράγραφος 10-15 σειρές, να την αναπτύξω. Αυτές οι λίγες σειρές μου δίνουν παράλληλα με τους πεζούς βαθμούς και την πολυπόθητη ευκαιρία να γράψω.
    Νιώθω σαν να μην ανήκω εδώ. Όχι από αλαζονεία ή εγωισμό, παρακαλώ μην με παρεξηγήσετε, απλά έρχονται στιγμές σαν αυτή της γραφής, της έκφρασης, που φαντάζει οξύμωρη η ζωή που ζω με την ψυχή μου. Είναι επίσης στιγμές, ώρες 11 ή 12  το βράδυ που θέλω απλά λίγο να βγω έξω, να περπατήσω, να νιώσω τον αέρα να φυσά στο πρόσωπο μου, να νιώσω το αίμα να κυλά γρήγορο στο σώμα μου σε κάθε βήμα. Έρχονται στιγμές που θέλω να περνώ ώρες ατέλειωτες στην αγκαλιά του χωμένη, χωρίς να με νοιάζει τίποτε και κανένας άλλος.
    Έρχονται όλες ετούτες οι στιγμές, και με κάνουν να νιώθω "φυλακισμένη ψυχή" όπως κάποτε με αποκαλούσα, φυλακισμένη σε ένα σώμα σε λάθος ηλικία, με ευθύνες που δεν της επιτρέπουν να ελευθερωθεί στις στιγμές της...

ΥΓ. Τα σχόλια εδώ θα μείνουν κλειστά, στείλτε μου ό,τι σκεφτείται στο maraki_lal@hotmail.com και θα σας απαντήσω, ίσως να να και η τελευταία μου απάντηση μέχρι να ρθει το καλοκαίρι.