Γαλάζιος πρίγκηπας

Μου λείπει...

Εκείνος που δεν είδα

κι όμως γνώρισα τόσο καλά

Μέσα απ' τις λέξεις του, 

τις λέξεις μου

Μέσα από αγάπη και σκέψεις 

που και οι δυο ξέραμε καλά να εκφράσουμε

για κάθε τι που αξίζει, 

αλλά και για τα ασήμαντα της ζωής

Μου λείπει ο γαλάζιος μου πρίγκηπας...

Μου λείπει εκείνος που δεν είδα

 κι όμως γνώρισα τόσο καλά

Υγ. Κι αφού έγραψα μήνες τώρα τούτες τις λέξεις...

έχω απόψε την αίσθηση ότι γύρισε...

σε κείνον λοιπόν με μεγάλη χαρά!

δόλια νερά

Με τύλιξε το πέπλο του μυστηρίου σου

ένιωθα να με τραβάς στα έγκατά σου

καθώς με κοίταζες μέσα απ΄τα δικά μου μάτια

Με καλούσαν η σεμνοτυφία και ο δόλος σου

σαν Σειρήνες μέσα στη νύχτα.

Να βυθιστώ

να χαθώ.

Κι όσο κι αν φανταζόμουν να ταράσσω 

και να ρυτιδιάζω την γαλήνιά σου όψη

τόσο εκείνος με έσφιγγε στην αγκαλιά του

Με κρατούσε δεμένη στη γη πλάι του

και σαν σταμάτησε, εγώ βούτηξα
δεν ήξερα κολύμπι
και αφέθηκα δίχως φόβο

Βυθίστηκα
χάθηκα.

Μηχανικότητα

Και κει που ευλογώ τη μηχανικότητα
που με κινεί
στιγμές που δεν νιώθω, δεν αισθάνομαι,
δε ζω...


Ξαφνικά εκεί,
η μουσική στ' αυτιά μου σταματά.

Γιορτάζουν: Έρως, Έρωτας...


Αυτό λέει η μεγάλη οθόνη που τράβηξε το βλέμμα μου στο μετρό
Και χάθηκε η μηχανικότητα
τα μάτια θόλωσαν
οι σκάλες έτρεχαν πιο μπροστά απ' τα πόδια μου


Δεν περίμενα ποτέ μια τέτοια ημέρα να γιορτάσω
ούτε 14 φλεβάρη
Γιόρταζα την κάθε μου στιγμή μαζί σου...


Μα τώρα ούτε αυτές,
τώρα τίποτα...


Μηχανικότητα που είσαι; 
σε χρειάζομαι...!!

θαλασσινή αύρα

Να 'χα αυτή τη θάλασσα για πάντα μπρος μου

τα κύματά της ψηφιδωτά, γαλήνη στα μάτια μου

η σκέψη μου στα βάθη της, λύτρωση.

Μα κι ένα χέρι ακόμη θα 'φτανε

να ευωδιάσει το δωμάτιό μου,

μαξιλάρι, και προσκυνούν τα όνειρα σορό μέρα νύχτα.

Ταξίδια που χορεύουν ωσάν βαρκούλες μέσα της,

μέσα μου. 

Σε κείνον τον ωκεανό που ξεχειλίζει απ' την ψυχή μου.

Σε μία φούχτα στην τελική...

που χωράει όλα εκείνα που αξίζουν

και ξεκινούν από ένα απαλό, δροσερό χάδι.

οι στιγμές μας

Πόσο δυνατές πρέπει να 'ναι οι στιγμές
για να κρατήσουν μια ζωή...?


και ποιος τους δίνει δύναμη
αν όχι η αγάπη που τις γέννησε
αν όχι εγώ που την κρατώ αναμμένη φλόγα στην καρδιά μου...?


Πόσο δυνατές πρέπει να 'ναι οι στιγμές.....
Να συγχωρέσουν εκείνη που δεν είπε αντίο
Που δεν έδωσε το τελευταίο φιλί 


και κυνηγά τώρα τα όνειρα να δώσει όσα δεν πρόλαβε...

Πιρπιρίτσα

   Η ζέστη αφόρητη στο μικρό χωριό και ακόμη το καλοκαίρι δεν έχει μπει. Η πλατεία όμως είναι γεμάτη παιδιά που τελειώνοντας το σχολείο δεν χάνουν χρόνο για να ξεκινήσουν το παιχνίδι. Παραπονιούνται για τη ζέστη.
"Ας έβρεχε λιγάκι να δροσιζόμασταν!" είπε μια κοπέλα. Ακούγοντάς την πιάστηκαν όλοι χέρι χέρι, σχημάτισαν έναν κύκλο και άρχισαν να χοροπηδούν και να τραγουδούν: 
"Πιρπιρίτσα περπατεί,
το θεό παρακαλεί.
-Θεέ μου, βρέξε μια βροχή,
μια βροχή βασιλική!
να βγουν τα στάρια, τα κριθάρια.
Και ο γεωργός με το τσαπί,
κάνει αυλάκια να διαβεί."
Τελειώνοντας το 7στιχο έπεσαν όλα καταγής και ξέσπασαν σε γέλια και φωνές. Ξάφνου εμφανίστηκε στο δρόμο κοντά τους μία μικρή σαύρα, ντυμένη με το μαύρο της νύχτας, το χρυσό της αυγής και το λευκό μιας κενής σελίδας. Τα χρώματα της Πιρπιρίτσας άστραφταν στο φως των λιγοστών πλέον ηλιαχτίδων που έβρισκαν διέξοδο σκίζοντας τα σύννεφα που τώρα κάλυπταν τον ουρανό. Εκείνη περπατούσε αργά με τα μικρά της ποδαράκια, σχεδόν σερνόταν διασχίζοντας το δρόμο.
Τα παιδιά την ακολούθησαν με το βλέμμα τους μαγεμένα θαυμάζοντας τη μέχρι που βγήκε από την άσφαλτο και μπήκε στο μονοπάτι για το δάσος. Έμειναν λοιπόν εκείνα και κοιτούσαν το κενό, ώσπου χοντρές σταγόνες άρχισαν να δροσίζουν τα μέτωπα τους. Σταγόνες που γρήγορα έγιναν βροχή και ανάγκασε τα παιδιά να τρέξουν για τα σπίτια τους ή το κοντινότερο καταφύγιο. 
Οταν ύστερα από δύο ώρες η βροχή σταμάτησε, ένα κεφαλάκι εμφανίστηκε πίσω από το τζαμί ενός σπιτιού. Τα ματάκια του δεν άργησαν να καρφωθούν σε ένα συγκεκριμένο σημείο του δάσους και χαμογέλασε όταν είδε την Πιρπιρίτσα, με τα χρώματά της να ακτινοβολούν απ' τις σταγόνες της βροχής.  

Μου-τζούρες

Μουτζούρα

Και η μυρωδιά του μελανιού φτάνει στη μύτη μου

Παίρνω μια γερή ρουφηξιά 

το σηκώνω στο ύψος του προσώπου μου

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

μέχρι εκεί που χωράνε τα πνευμόνια μου

και η εκπνοή σφύριγμα αέρα

σώμα σε ελεύθερη πτώση η φωνή μου

σιγά σιγά χάνεται στο κενό

Έχω καιρό να γράψω και τίποτα δε βγαίνει σωστό

χρειάζομαι όμως εκείνη τη μυρωδιά

Μελάνι εναντίον λευκού χαρτιού 

Δεν έχει λέξεις να βγάλει το μυαλό 

Μόνο μουτζούρες

ανεξέλεγκτες γραμμές που διψούν να καταπατήσουν

τη ματιά, το μυαλό

Έδαφος πρόσφορο για αποτυπώματα

πλεγμένες ψευδαισθήσεις εθισμένων

ψευδαισθήσεις μου.

εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή, εισπνοή...

να γράφεις...

εκείνη...: μην καταπιέζεσαι να γράψεις ποίηση, μπορείς να γράψεις κάτι σε κείμενο, να ξεδιπλωθεί ο λόγος λίγο

εγώ...: μα εγώ δεν γράφω ποίηση! γράφω ποίηση; πεζό γράφω, απλά  
 

  
του δίνω τον ρυθμό της καρδιάς μου...