Πεταλούδα των νεκρών φύλλων

Καμουφλάζ απ' τη ζωή
σε φθινόπωρο που ένοικο αιώνιο
έχουμε βάλει στην ψυχή.
Να μην ξεχωρίσω
Να μην αλλάξω και χάσω τη χρυσαφένια κουβέρτα της καρδιάς μου
Μην αλλάξω και χάσω τον εαυτό μου.

Πόσο κρατάει;
λίγες ώρες που πετώ σε αγκαλιά κυμάτων
λουλουδιών, μια μέρα
που στέκομαι σκυφτή στο έδαφος
ψάχνοντας κάποιον να μου μοιάζει.

Κανείς.
Μόνο νεκρά φύλλα
προμηνύουν το μέλλον των πολύτιμων φτερών μου
καθώς κι εκείνα στο τέλος θα πέσουν,
θα μαραθούν

Μοιράζοντας στην πλάση τη λίγη χρυσόσκονη,
γύρη, που μου χάρισαν
του ταξιδιού μου τα πλεούμενα

free fall

Ασταμάτητη ελεύθερη πτώση

που επιταχύνει

και επιταχύνει...

και έρχεται το σώμα 

αντιμέτωπο με την αντίσταση του αέρα

και λιώνει σιγά σιγά

εξαϋλώνεται στους αιθέρες

και ταξιδεύει...

χωρίς την ψυχή 

εκείνη μένει με τα μάτια κολλημένη

αναγκασμένη αιωνίως

να ψάχνει ανέπλιστα ένα δίχτυ ασφαλείας...

να κοιτάζει στο τέλος που θα ρθει...

γράμμα στον τοίχο

Μισογραμμένο,
μισοσβησμένο,
ξεχασμένο σε χρόνια παλιά
Αχνό σημάδι
μίας ιδέας
ίσως, ενός ονόματος
ίσως, μίας αρχής
ίσως, ενός τέλους απρόσμενου
ίσως....

Που έμεινε μισογραμμένο, μισοσβησμένο
χωρίς νόημα πια

 σε έναν τοίχο.

Κράτος, ιδέα, εξουσία
που δίχαζε και διχάζει ανθρώπους.
Καρδιάς όνομα, αγαπημένου
προσπάθεια να μείνει κρατημένο στη μνήμη.
Καινό, νέο ή
θεμέλιο ολόκληρη ιστορία να στηρίζει.
Καταστροφή, πέρας ολέθριο,
κοινωνίας, ατόμου...

Και γω καθηλωμένη
στο Κ να μαντεύω
τι κρύβει.

Βασκανία

Μια βασκανία,
που έγινε πονοκέφαλος φρικτός,
και κόμπος στο λαιμό.

Μια ιστορία,
που δε γράφτηκε,
δεν ειπώθηκε,
και ουρλιάζει να βγει απο μέσα μου,
βάζοντας φωτιά
σε θώρακα και οισοφάγο.

Και ξεπηδάει σαν σαύρα
μέσα απο τις φλόγες,
έρπεται
και με τα νύχια του χαράζει λέξεις
στο δρόμο του προς την επιφάνεια,
το στόμα μου,
ή το μυαλό μου.
Που μένει ξάγρυπνο
για να το πολεμήσει.

Να το νικήσει,
να το καταπιεί και να κοιμηθεί,
ή να γράψει και ηττημένο,
καμένο,
στο σκοτάδι της νύχτας
να παρηγορηθεί,
εκείνη δεν θα το κρίνει...

Μακάρι να ήταν πάντα εύκολο.
Μακάρι να έβγαιναν πάντα οι λέξεις
όπως ο καπνός ενός τσιγάρου...
Μα όχι,
γραπώνονται από μέσα μου
πριν βγουν και με πονάνε.
Αλλάζουν σημασίες,
παίζουν με το μυαλό μου
και καίνε τα χέρια μου
που τις σβήνουν και τις ξαναγράφουν.

Καίνε,
αποτυπώνονται στο χαρτί
σαν μαύρα σημάδια,
αποδείξεις της πυρκαγιάς
που έχω μέσα μου.

Καίνε...
Ανάβω τσιγάρο τα μάτια
καθώς τελειώσω,
γύρω μου φυσάει,
και ο καπνός χάνεται
και ταξιδεύει μακριά μου,
παίρνοντας μαζί του την ιστορία
που τώρα απλά διαβάζω.

για πόσο;

Πλημμυρισμένη από ποίηση, 

μιας αγάπης καταδικασμένης. 

Ανολοκλήρωτης, μοναδικής για μια ζωή. 

Χαμένης στα εμπόδια. 

Να κάθομαι μόνη

να τον κοιτώ να φεύγει

να την κοιτώ να φεύγει

και όμως 

μαζί να μένουν μια ζωή

στις αναμνήσεις τις κοινές

στης καρδιάς τα φύλλα

που σπαρταρούν

στα φιλιά και στα χάδια

που δόθηκαν

και σε όσα δεν πρόλαβαν να δοθούν...

Να παλεύω κι εγώ ν' αναπνεύσω 

από κλοιό ασφυκτικής απώλειας. 

Να χάνω τον ουρανό 

και να κόβονται τα φτερά που μου έδωσες. 

Να χάνω τη γη 

και να βούλιαζω σε μαύρο κενό. 

Να γεμίζω ωκεανό 

απ' την αλμύρα των ματιών μου 

Και εκεί που νομίζω ότι τα δάκρυα στερεύουν, 

τα πάντα θυμίζουν εσένα 

και συνεχίζεται η μπόρα στην ψυχή μου.

                   για πόσο

πονάει

                                                         μια καρδιά;

~

Μία τρύπα στον ουρανό...!

   Πάτησα με γυμνά πόδια το μωσαϊκό και ένιωσα τη δροσιά του μαρμάρου να εισχωρεί με λαχτάρα στο ζεστό μου σώμα. Από κάπου κύλησε νερό και έβρεξε τα δάχτυλα μου γαργαλώντας τις αισθήσεις μου. Περπάτησα αργά και αθόρυβα μέσα στο φωτεινό μονοπάτι, με μοναδικό σκοπό να ανακαλύψω την πηγή αυτού του φωτός που έσκιζε τη νύχτα γύρω μου σαν προβολέας στη σκηνή της ζωής μου.
   Όταν ένα ελαφρύ κύμα αέρα με περιτριγύρισε άθελά μου σταμάτησα, για να το νιώσω πιο έντονα καθώς με χάιδευε και με έλουζε απαλά. Όταν τα κλαδιά του φοίνικα πλάι μου υπέκυψαν κι αυτά στον νυχτερινό διαβάτη και άρχισαν να παιχνιδίζουν στη μελωδία του, γύρισα ξανά το βλέμμα μου στο τέλος του δρόμου. Σε κείνο το φως που έβαφε ασημένια τα καστανά μου μαλλιά και λευκή φορεσιά το σώμα μου. 

   Το είδα να ξεπροβάλει ανάμεσα από τις στέγες σπιτιών και να αφήνεται κάπου κάπου στα χάδια των δέντρων. Μα κυρίως το ένιωσα να διεισδείει τα μάτια μου και να φωτίζει κάθε δρόμο του μυαλού μου. Κάνοντας με να αναρωτιέμαι αν είναι μια τρύπα ανοιχτή, του μαύρου ουρανού, ολοστρόγγυλη, που χαρίζει στους ανθρώπους ένα δείγμα, ενός κόσμου αλλιώτικου, εκτυφλωτικού...
από αισθήματα, λόγια και πράξεις, γεννημένα κάτω απο το φως μιας γλυκιάς αλήθειας... 

γλυκιά αναμονή

Σπάει ο χτύπος της καρδιάς
και δύσκολα ανασαίνεις
σαν στον έρωτα πλάι ξαγρυπνάς
και μεθυσμένη αναμονή,
φιλιά και χάδια του προσμένεις...


Μπορώ να πλέξω το όνομά σου με κλωστές,
ανεμώνης πέταλα
να σκιαγραφήσω τη μορφή σου
με το ουράνιο τόξο αγκαλιά


Μπορώ να ανάψω φωτιά στην ψυχή
και να μην καείς, να ζεσταθείς
να ράψω στην πλάτη σου φτερά
και σαν άλλος αετός περήφανος, στους αιθέρες να ανοιχτείς




Σπάει ο χτύπος της καρδιάς
και δύσκολα ανασαίνεις
όταν τελειώνει η προσμονή
και το πρώτο το φιλί
λύτρωση γλυκιά ακολουθεί...΄

υγ. 100 αναρτήσεις εώς σήμερα...
      οι 30 για εκείνον...!

The fear of stage

Μία ερμηνεία 

τραγούδι, χορός... τραγωδία

στο μυαλό, η κατάληξη που θα 'χει.

Η καρδιά πάει να σπάσει

τρέμει η ψυχή, ο φόβος οργιάζει

για το τι θα γίνει μετά, την κατάληξη που θα 'χει

Τα φώτα θολώνουν τα μάτια

ο όχλος σαν δήμιος ορίζει την αρχή της σφαγής

κάτω από την σκηνή που τρέμει, αχ τι κατάληξη θα 'χει;

Το μικρόφωνο εκεί, 

κοιτά και χλευάζει

στέκει ορθό ενώ τα γόνατα σπάνε και το στόμα μιλιά δεν βγάζει

αχ τι κατάληξη θα 'χει...

Κλείνω τα μάτια,

οι θαμώνες χάνονται και μένω μόνη

Σβήνουν τα φώτα, οι φωνές

και με αγκαλιάζει η ησυχία της νύχτας...

Το μικρόφωνο πια στο χέρι  μου

η σκηνή σταθερή κάτω από τα πόδια μου...

Και η κατάληξη η σωστή να ρίχνει τώρα την αυλαία......