Φυλακισμένη και διαβάζω...

Το ίδιο το βιβλίο
λέτορας πάντα ενεργός
Από την πρώτη σου σελίδα
μέχρι και το πέρας

Συναισθήματα δικά μου και σκέψεις
να αναμοχλεύεις και να δημιουργείς
Κινηματογραφικά στο μυαλό να ζωντανεύουν

Δημαγωγός μου
και γω να χάνω τον εαυτό μου μέσα σου
Προσπαθώντας να σταματήσω

Δε μ' αφήνεις
Δεμένα τα μάτια μου στις λέξεις σου
Δεσμευμένη η φαντασία
...και διαβάζω...

~Το ρόδι~

Ξερίζωσε ένα ρόδι και χτυπώντας το σε μία πέτρα το έσπασε στη μέση. Το ζουμί σαν αίμα έσταξε γλυκόπικρο, μόλις έσπασε. Εκείνη τη ροδιά την κοιτούσε καιρό τώρα, ήταν το μόνο δέντρο άλλωστε που περνούσε το ύψος της μάντρας της φυλακής και άφηνε τους φυλακισμένους να παίρνουν μια θύμηση ελευθερίας. 
Κάθε που έβγαινε στο προαύλιο κοιτούσε εκεί, πως φούντωνε και ψηλώνε η ροδιά. Κάθε που έβγαζε καρπούς αναστέναζε σκεφτόμενος πως άλλος ένας χειμώνας έφτασε και τον βρήκε εκεί, καθώς μετρούσε τα χρόνια και σκεφτόταν την πρώτη εκείνη μέρα που άνοιξε μπροστά του η τεράστια, μεταλλική ράμπα και τον έκλεισε μέσα της. 

ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΑΘΟΥΣ του κατηγόρησαν όταν τη βρήκαν στραγγαλισμένη πλάι του. 

"Η έντονη πίεση στο λαιμό αυξάνει την αίσθηση του οργασμού..." 
έτσι του είχε πει κοιτάζοντας τον όλο πονηριά και αρχίζοντας να τον φιλάει στο λαιμό και να δένει τα χέρια της γύρω του και σιγά σιγά να τον σφίγγει ενώ εκείνος αναστέναζε ηδονικά. 
"η σειρά σου" του είπε ύστερα και τεντώθηκε από κάτω του τείνοντας του το λαιμό της. 
Εκείνος σαν άγριο θηρίο έπεσε και χωρίς δεύτερη σκέψη έκανε ότι και αυτή μόνο που δεν σταμάτησε. Τα χέρια του έσφιγγαν όλο και περισσότερο το λευκό της λαιμό. 
Αφήνοντας τη μόνο κατάλαβε τι είχε κάνει. Αμέσως κάλεσε την αστυνομία και κλαίγοντας που σκότωσε τη γυναίκα που αγαπούσε πέρασε την πύλη της φυλακής χωρίς να φωνάξει, χωρίς να παρακαλέσει για επιείκεια. 
Σήμερα έπειτα από 5 χρόνια, καλής διαγωγής και μεταμέλειας με αποχαιρετούσε. 
"Είσαι πολύ καλός άνθρωπος για να σαι αστυνομικός"
μου ψιθύρισε περνώντας από μπροστά μου. 
"Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι σαν κι εμένα, δεν θα έβαιναν άνθρωποι σαν εσένα τώρα από δω. Οι περισσότεροι εγκληματίες γεννιούνται στην φυλακή." 
Με κοίταξε και φάνηκε να συμφωνεί. 

"Κοίτα πως λάμπουν οι σπόροι στον ήλιο!" 
μου είπε κρατώντας το ρόδι ακόμη ανοιχτό στις παλάμες του, 
"ανοίγουν φωτεινά μάτια και κλαίνε από συγκίνηση νιώθοντας τις αχτίδες να τα χαϊδεύουν και αντικρίζοντας τον κόσμο όλο... καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;" 
"Απόλυτα" του απάντησα κοιτάζοντάς τον. 
Σαν το ρόδι και κείνος, μόλις άφησε την πόρτα της φυλακής πίσω του, άνοιξε τα μάτια σου σε ένα καινούριο κόσμο, φωτεινό. 

~

*

Travelin

Feelin' your eyes' embrace

I travel in disquise

for your heart to see

the true me inside

Searching for your hands

in this dreadful world

my own cave to hide

in this very end; is you!

(if only I knew how to play the quitar...)

«Τ’ αστέρια του ουρανού.»

    Τι λες σε ένα μικρό παιδί, που σου ζητά να του κατεβάσεις ένα αστέρι; Αρχικά λες ότι δεν φτάνεις, ότι τ’ αστέρια είναι πολύ ψηλά, δίπλα στο Θεό. Εκείνο τότε σταματά για λίγο, μα μετά αναρωτιέται με περισσότερη περιέργεια:
«Γιατί δε μου δίνει ο Θεός ένα αστεράκι;»
Τώρα τι μπορείς να πεις;
      Τις προάλλες, βρέθηκα στην ίδια θέση. Η μικρή μου αδερφή με βουρκωμένα μάτια, με ρωτούσε:
     «Γιατί δε μου δίνει ο Θεός ένα αστεράκι;»
Χωρίς να το σκεφτώ πολύ, της απάντησα:
     «Κοίτα τ’ αστέρια. Πάνω σε κάθε αστέρι ζει κι ένας άνθρωπος που έχει φύγει από κοντά μας και τον αγαπούσαμε πολύ. Όταν πέφτει ένα αστέρι, σημαίνει πως κάποιος, κάπου, πεθαίνει. Εκείνο, παίρνει την ψυχή του και ανεβαίνει ξανά πάνω, στον ουρανό.
     »Άδειο αστέρι δεν υπάρχει, είναι το σπίτι όσων έφυγαν από τη ζωή και δεν μπορούν πια να μείνουν στη γη. Κάθε αστέρι και μία ψυχή, που κοιτάζει από ψηλά τα αγαπημένα πρόσωπα που άφησε πίσω.
     »Θα ήθελες να μείνει κάποιος χωρίς σπίτι;» τη ρώτησα τελειώνοντας.
     «Όχι », μου απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Φαίνεται είχε ακούσει και σκεφτεί όλα όσα της είπα.
     Εγώ βέβαια, μπορεί απλά να προσπαθούσα να της λύσω την απορία, δίνοντας της μα παραμυθένια απάντηση, αλλά εκείνη το πίστεψε και σταμάτησε να ζητά αστέρι απ’ το Θεό. Πάντως, νομίζω πως αυτή την απάντηση την έδωσα και στον εαυτό μου. Όχι επειδή ήθελα τ’ αστέρια του ουρανού, αλλά επειδή ήθελα να σιγουρευτώ, πως ο παππούς μου, που έφυγε πριν τέσσερα χρόνια, είναι καλά. Ζει σ’ ένα λαμπερό αστέρι και μας κοιτάζει χαμογελώντας…
     Κοιτάζω τ’ αστέρια, τον ψάχνω στο νυχτερινό, ξάστερο ουρανό. Έχει ψύχρα αλλά δεν μπαίνω μέσα, απλά συνεχίζω το ψάξιμο μέχρι να βρω τον παππού μου.

~Φιλήδονη νεράιδα~

Βγήκε σκυφτός από το καφενείο του χωριού και κατηφόρισε μόνος προς το σπίτι. Τα κλειδιά χτυπούσαν μέσα στην τσέπη του παλιού σακακιού του σε κάθε βήμα. Περπατούσε βαριά και νωχελικά και οποίος δεν ήξερε, βλέποντάς τον θα ορκιζόταν πως ο Σταύρος είχε περάσει μια πολύ κουραστική μέρα. Δεν υπήρχε όμως κάτοικος στο χωριό που να μην γνωρίζει την ιστορία του.
Τρία χρόνια τώρα, από τότε που έχασε την γυναίκα του ο Σταύρος είχε παρατήσει τα πάντα. Δεν δούλευε πια και το χωράφι του, που κάποτε ήταν γεμάτο από φρούτα και λαχανικά, τώρα έστεκε βρώμικο και απεριποίητο, με ελάχιστα λαχανικά να σαπίζουν και να γίνονται ένα με το χώμα. Πέρναγε όλη του τη μέρα στο ετοιμόρροπο καφενείο όπου μαζεύονταν και οι υπόλοιποι άντρες και έπινε, κάπνιζε, ό,τι τέλος πάντων του είχε απαγορεύσει ο ιατρός να κάνει.
"Ο Σταύρος από τότε που έχασε τη γυναίκα του παράτησε την ίδια του τη ζωή" , έτσι έλεγαν όλοι βλέποντας τον κάθε μέρα όταν περπατώντας έτσι σκυφτά, γυρνούσε σπίτι. Φτάνοντας, άνοιξε αργά αργά την πόρτα, μπήκε μέσα και ανάσανε με ανακούφιση. Δεν άντεχε άλλο να διαβάζει τον οίκτο σε κάθε πρόσωπο που τον κοιτούσε, ήθελε να εξαφανιστεί και να μην ασχοληθεί ποτέ κανείς ξανά μαζί του.
Μόνο εδώ στο σπίτι του έβρισκε ηρεμία. Μόνο εδώ ξεχνούσε το λόγο που έκανε τους άλλους να τον λυπούνται, γιατί εδώ η γυναίκα του ζούσε. Η Άννα ήταν μαζί του, τόσο όμορφη όσο ήταν στην πρώτη τους γνωριμία πριν 15 χρόνια και με το βλέμμα της γεμάτο ερωτικές υποσχέσεις. Με τη σκέψη της στο νου του ο Σταύρος άναψε ανυπόμονα  φωτιά.
Οι φλόγες δεν άργησαν να αγκαλιάσουν το ξύλο και να θεριέψουν. Ένα στρώμα γαλάζιο από οινόπνευμα βγαλμένο, ηφαίστεια που τα καυσόξυλα σχηματίζουν, βαμμένα με λάβα που βράζει φωτιά και στάχτες που οδηγούν τα αθώα μάτια σε μαύρη άβυσσο. Εκείνος πονηρός όμως κοιτούσε με πόθο τη φωτιά...

Το βλέμμα του καθρέφτιζε τις κιτρινοκόκκινες γλώσσες να τρεμοπαίζουν χωρίς σταματημό. Ξάφνου άνοιξαν πύρινες πόρτες και μορφή από φωτιά σμιλεμένη εμφανίστηκε. Ξανθιά μάγισσα στα κόκκινα ντυμένη που άρχισε να λικνίζεται στο ρυθμό της φωτιάς που την περιέβαλε. Εκείνος δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω της. Το αίμα έβραζε από διέγερση μέσα του και το μυαλό του γέμιζε από εικόνες γλυκιάς, αμαρτωλής ηδονής και υπέροχων αναμνήσεων. Έχανε τον εαυτό του στις καμπύλες του κορμιού της που χόρευαν χωρίς σταματημό και ήθελε όσο τίποτε άλλο να απλώσει τα χέρια του να την κλείσει στη δική του αγκαλιά.

"Άννα..." η φωνή του ήταν σπασμένη καθώς τη φώναξε. Η οπτασία μπροστά του χαμογέλασε γλυκά στο άκουσμα του ονόματος "εδώ είμαι αγάπη μου, μαζί σου" Η φωνή της χαμηλή αισθησιακή, έκανε την καρδιά του να σκιρτά, όπως τότε.

Νεράιδα ντυμένη της λαγνείας είχε εμφανιστεί στο πανηγύρι του χωριού για της αποκριές και βάλθηκε να χορεύει με φόντο τη φωτιά στη μέση της πλατείας. Πάντα ήθελε να τραβάει τα βλέμματα όλων, ιδιαίτερα των αντρών. Μα εκείνη τη μέρα ο Σταύρος το ένιωθε, ήταν μόνο για κείνον. Ένα με τη φωτιά γινόταν το κορμί της, έτοιμο να παραδοθεί στα χέρια του. Εκείνη τη νύχτα την έκανε δική του σε πάλη καυτού ιδρώτα. Μια εβδομάδα αργότερα γυναίκα του για πάντα. Δεν υπολόγισε όμως τη φωτιά.

Στην Άννα πάντα άρεσε να παίζει μαζί της, γέμιζε το σπίτι με αναμένα κεριά και χόρευε ανάμεσα στις μικρές φλόγες που αντί να σβήνουν μεγάλωναν προκλητικά να την κλείσουν μέσα τους. Μέχρι που τα κατάφεραν. Δύο εβδομάδες το πολύ είχαν περάσει από το γάμο τους όταν ένα βράδυ ο Σταύρος γύρισε σπίτι από το χωράφι και την είδε να χορεύει ανάμεσα σε δεκάδες κεριά, μεθυσμένη.

"Τρελάθηκες πια; θα βάλεις καμία φωτιά στο τέλος!"

εκείνη πήγε κοντά του και τον αγκάλιασε, άρχισε να τον φιλάει στο λαιμό και παράλληλα χόρευε και έδενε τα άκρα της γύρω του.

"Σε θέλω." του ψιθύρισε.

"Μάγισσα..."

μόνο αυτό πρόλαβε να της πει και την ξάπλωσε εκεί, ανάμεσα στα αναμμένα κεριά, βουβούς θεατές του έρωτα τους. Ξύπνησε στο κρεβάτι του γυμνός χωρίς εκείνη και σηκώθηκε μεμιάς να την ψάξει. Μπαίνοντας στο σαλόνι τον παρέλυσε το θέαμα που αντίκρισε. Η Άννα κίτονταν στη μέση του δωματίου και γύρω της φυλακή είχε φτιάξει η φωτιά. Μόλις βρήκε τη φωνή του άρχισε να της φωνάζει να σηκωθεί μα τίποτα, δεν τον άκουγε, δεν κινούνταν. Έτρεξε μέσα από τη φωτιά και την έβγαλε από το σπίτι στην αγκαλιά του φωνάζοντας της ακόμη για να συνέλθει. Τίποτα. Η Άννα είχε φύγει και δεν θα γύριζε ποτέ πίσω.

Κι όμως δύο μέρες τώρα γύριζε. Κάθε βράδυ όταν ο Σταύρος άναβε το τζάκι που στη μνήμη της έχτισε εκείνη ερχόταν, χορεύοντας μέσα από τις φλόγες. Κάθε βράδυ έκαναν έρωτα νοερά μέσα από αυτόν τον αισθησιακό της χορό.

"πάρε με μαζί σου" της ψιθύρισε ένα βράδυ μόλις έκανε να φύγει καθώς έσβηνε η φωτιά.

"Είσαι σίγουρος;" του είπε κοιτώντας τον στα μάτια. Εκείνος δεν απάντησε παρά άπλωσε τα χέρια του και έκλεισε την πύρινη μορφή της μέσα στην αγκαλιά του.

"Για πάντα μαζί" ψιθύρισε και αφέθηκε να τον τυλίξουν οι φλόγες.

~

*

Mahatma Gandhi

Κραυγές και Ψίθυροι.

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του: -"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος" είπε ένας άλλος μαθητής Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση: "Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυό άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ..  και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά,  για να καλύψει την απόσταση.. 

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιό δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν'ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά..

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

 Έτσι συμβαίνει όταν δυό άνθρωποι που αγαπιούνται  πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον.

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά:

"Οταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακραίνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πιά τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Όλα όσα ήθελα

Τα χείλη σου να ενώνονται με τα δικά μου, 
η γεύση σου γεύση να μου μένει. 
Το σώμα μου να κλείνεται στο δικό σου 
και συ να με χαϊδεύεις απαλά, 
αναστεναγμοί απόλαυσης που κρύβω 
κάτω από μια βαριά ανάσα, 
ρίγη που διαπερνούν τη σπονδυλική μου στήλη 
και φτάνουν τα δάχτυλα σου στη  λυγισμένη μου μέση. 

Όλα όσα ήθελα, 
μαζί σου, 
για ώρες αγκαλιασμένοι. 
Τα χείλη μου καψαλίζουν τη σάρκα σου 
καθώς σε φιλάω στο λαιμό, 
ρουφώντας το άρωμα του σώματος σου. 
Τα χέρια μου να επαφίενται στους ώμους σου 
και τα ακροδάχτυλά μου να ακουμπούν το σβέρκο σου, 
αίσθηση που μένει.

Και έφυγε ο ήλιος 
και το φεγγάρι έτσι μας βρήκε αγκαλιά. 
Και έπρεπε να φύγεις. 
Σε αποχαιρέτησα με ένα ακόμη φιλί 
και σε πήρε ο δρόμος μακριά μου 
δίνοντας μου βροχή να με συντροφεύει στη μελαγχολία. 


Και σήμερα, 
με την πρώτη ευκαιρία 
χαράσσω το όνομα σου στην άμμο...

τώρα που αρχίζω να σε συνηθίζω, 
μου λείπεις τόσο πολύ όταν δεν είσαι εδώ...

*

Πίσω από το παράθυρο

Μορφή από το παράθυρο εμφανίζεται. 
Παρακολουθεί κρυφά κάθε μου βήμα, με ακολουθεί. 
Κανείς δεν κοιτά πίσω απ' τα παράθυρα τι γίνεται, 
ποια σκιά κρύβεται. 


Πλέκω τα δάχτυλα μου στα μαλλιά μου, 
κίνηση μηχανική που άθελά μου συχνά κάνω. 
Σηκώνω το κεφάλι και τον βλέπω. 
Συναντιέται το βλέμμα του με το δικό μου 
απ' το ανοιχτό παράθυρο, και αποτραβιέται. 
Φόβος; αμηχανία; 
μια χαραμάδα άνοιγμα μένει και τον ψάχνω. 
Βλέπω τα δάχτυλα του να ακουμπούν πάνω στο σκούρο τζαμί 
αλλά πρόσωπο χαμένο το δικό του. 
Χαμένος πάλι στη σκιά. 


Προχώρησα 
Τα μάτια του πάνω μου κόλλησε ενώ εγώ συνέχισα να περπατάω. 
Τα ένιωθα την πλάτη μου να τρυπάνε 
βγάζοντας κραυγές μοναξιάς. 
Και μούδιασα, 
εκεί στη μέση του δρόμου, 
ζαλίστηκα και άρχισα τον έλεγχο 
να χάνω του κορμιού μου, 
τα γόνατά μου κόπηκαν 
σαν τσεκούρι κοφτερό πάνω τους να έπεσε 
και χύθηκα χωρίς πνοή, 
στη μέση εκεί του δρόμου. 
Κανείς δεν κοίταξε, κανείς δε νοιάστηκε, 
μόνο η σκιά εκείνη από την ανοιχτή ακόμη χαραμάδα 
μου ψιθύριζε συγνώμη... 


Άνοιξα τα μάτια και τον άκουσα, 
κοίταξα έξω και τον είδα. 
"Συγνώμη", 
μου είπε ξανά και έφυγε. 
Και έμεινα φυλακισμένη εγώ τώρα, 
τη θέση του να απολαμβάνω στις σκιές. 
Άνοιξα εντελώς το παράθυρο.
Άνθρωποι πήγαιναν, έρχονταν, 
κανείς δε σταματούσε, κανείς δεν κοίταζε προς το μέρος μου. 
Πήρα τη θέση εκείνου και τον ελευθέρωσα. 
Ικανοποίηση ένιωθα 
και ας ήμουν αόρατη πια, 
τυλιγμένη στην ομίχλη του αγνώστου.