Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Μία τρύπα στον ουρανό...!

   Πάτησα με γυμνά πόδια το μωσαϊκό και ένιωσα τη δροσιά του μαρμάρου να εισχωρεί με λαχτάρα στο ζεστό μου σώμα. Από κάπου κύλησε νερό και έβρεξε τα δάχτυλα μου γαργαλώντας τις αισθήσεις μου. Περπάτησα αργά και αθόρυβα μέσα στο φωτεινό μονοπάτι, με μοναδικό σκοπό να ανακαλύψω την πηγή αυτού του φωτός που έσκιζε τη νύχτα γύρω μου σαν προβολέας στη σκηνή της ζωής μου.
   Όταν ένα ελαφρύ κύμα αέρα με περιτριγύρισε άθελά μου σταμάτησα, για να το νιώσω πιο έντονα καθώς με χάιδευε και με έλουζε απαλά. Όταν τα κλαδιά του φοίνικα πλάι μου υπέκυψαν κι αυτά στον νυχτερινό διαβάτη και άρχισαν να παιχνιδίζουν στη μελωδία του, γύρισα ξανά το βλέμμα μου στο τέλος του δρόμου. Σε κείνο το φως που έβαφε ασημένια τα καστανά μου μαλλιά και λευκή φορεσιά το σώμα μου. 
   Το είδα να ξεπροβάλει ανάμεσα από τις στέγες σπιτιών και να αφήνεται κάπου κάπου στα χάδια των δέντρων. Μα κυρίως το ένιωσα να διεισδείει τα μάτια μου και να φωτίζει κάθε δρόμο του μυαλού μου. Κάνοντας με να αναρωτιέμαι αν είναι μια τρύπα ανοιχτή, του μαύρου ουρανού, ολοστρόγγυλη, που χαρίζει στους ανθρώπους ένα δείγμα, ενός κόσμου αλλιώτικου, εκτυφλωτικού...
από αισθήματα, λόγια και πράξεις, γεννημένα κάτω απο το φως μιας γλυκιάς αλήθειας... 

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Δίλημμα...


Δεν μπορούσε πια να σταματήσει τα δάκρυά της. Από την ημέρα που έφτασε στο χωριό το μόνο που άκουγε ήταν να την επαινούν. "Και τι νοικοκυρά και τι καλή μαγείρισσα. Ξεφτέρι την έκανε η μάνα της" και ήταν αλήθεια. Κάθε μέρα μαγείρευε, έπλενε, δουλειές δουλειές δουλειές... 
Η μάνα της της τα έμαθε ολα. Κανείς όμως ποτέ δεν της έμαθε να διεκδικεί σθεναρά αυτά που πραγματικά θέλει. Γι αυτό τώρα είχε φτάσει σε αυτό το σημείο. Να κλαίει, να κλαίει που χάνει τον άνθρωπο που αγαπά περισσότερο και από τον ίδιο της τον εαυτό. Γιατί; γιατί ο σεβασμός και η αγάπη που είχε στους γονείς της δεν την άφηνε να αποδείξει την αγάπη της σε εκείνον. 
Τι της ζήτησε; να πάει να τη βρει. Μέρες, εβδομάδες τώρα μακριά της άλλο δεν άντεχε. Εκείνη έμεινε στο τι θα πει ο κόσμος... Σε ένα μικρό χωριό που όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, η επίσκεψη του ακόμη και για δύο μέρες θα φάνταζε ανακοινωθέν από τα λίγα, για τον κάθε κουτσομπόλη. Και κείνη με το φόβο, την ευθύνη, μην ντροπιάσει την οικογένεια της μέσα στη δύνη των κακόβουλων σχολίων... 
"Όταν αγαπάς αληθινά δεν νοιάζεσαι για το τι θα πει ο κόσμος, σε ενδιαφέρει μόνο ο άνθρωπος σου και πως εκείνος αισθάνεται." Έτσι της είπε και της έκλεισε απότομα το τηλέφωνο. Ανασφαλής κι εκείνος ένιωθε πως δεν του έδειχνε αρκετά την αγάπη της, αμφέβαλλε. Και κείνη έμεινε να κλαίει ανάμεσα σε δίλημμα, που στην καρδιά της ήταν ξεκάθαρη η επιλογή. Μόνο εκείνον ήθελε. Το χωριό πάντα της πρόσφερε ηρεμία, ασφάλεια, χαλάρωση και η αγκαλιά του, η παρουσία του θα τα ενίσχυε όλα. Το μυαλό όμως την εμπόδιζε να του πει το ναι.
"Καταραμένη λογική" σκεφτόταν.
"Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε το θέλω μας πράξη; γιατί με κάθε μας επιλογή κάποιος πληγώνεται; γιατί για κάποιους το τέλος είναι καλό και για άλλους όχι; και έπειτα λένε πως η ζωή δεν μοιάζει με τα παραμύθια..."
Ξαφνικά ένιωθε πως ζούσε σε ένα, μια παραλλαγή της Σταχτοπούτας. Οι δικοί της δεν ήταν κακοί, αλλά πολλές φορές φυλακιζόταν στις ευθύνες που της έριχναν. Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει στον χορό να συναντήσει τον πρίγκηπά της. Έναν χορό ελευθερίας που γεννά η δροσιά και η μαγεία της φύσης... 
Αλλά η νεράιδα δεν φάνηκε... εκεί σφάλουν τα παραμύθια. 
Στη ζωή ο απομηχανής Θεός δεν έχει ούτε φτερά, ούτε μαγικό ραβδάκι, στη ζωή όποιος έχει καρδιά που χτυπάει δυνατά μπορεί να καταφέρει τα πάντα.
Πολλές επιλογές είναι λάθος, πάντα θα αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν πράτταμε διαφορετικά. 
Έχουμε το χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη μας; 
αν όχι,
τουλάχιστον,
προσπαθούμε;   

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

γλυκιά αναμονή

Σπάει ο χτύπος της καρδιάς
και δύσκολα ανασαίνεις
σαν στον έρωτα πλάι ξαγρυπνάς
και μεθυσμένη αναμονή,
φιλιά και χάδια του προσμένεις...


Μπορώ να πλέξω το όνομά σου με κλωστές,
ανεμώνης πέταλα
να σκιαγραφήσω τη μορφή σου
με το ουράνιο τόξο αγκαλιά


Μπορώ να ανάψω φωτιά στην ψυχή
και να μην καείς, να ζεσταθείς
να ράψω στην πλάτη σου φτερά
και σαν άλλος αετός περήφανος, στους αιθέρες να ανοιχτείς




Σπάει ο χτύπος της καρδιάς
και δύσκολα ανασαίνεις
όταν τελειώνει η προσμονή
και το πρώτο το φιλί
λύτρωση γλυκιά ακολουθεί...΄

υγ. 100 αναρτήσεις εώς σήμερα...
      οι 30 για εκείνον...!