Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

could I please have this song?





I cannot stop listening to it,
walking alone in the crowded streets
it's my one and only companion
one voice, the words I wanna hear...

I hope someone had written something like that for me,
It speaks right through my body
aiming straight to my heart
like a knife
and I cry even if I shouldn't...

could I please have this song?

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Πάρτι και διασκέδαση

Όμορφα ντυμένη,
με ένα απλό μαύρο φόρεμα,
μάτια βαμμένα για να μαγνητίζουν
και τακούνι χαμηλό γιατί ήδη είναι υπερβολικό το ύψος.

Παρέα κοριτσιών που μπαίνει στο μαγαζί
γελώντας για να τραβήξει την προσοχή, όχι...
Μπήκαμε για να διασκεδάσουμε.

Και καθώς ανεβαίνει ο ρυθμός
ανεβαίνει και η διάθεση.
Και ξεκινάει ο χορός.
Τώρα ξέρω.
Νιώθω απίστευτη αυτοπεποίθηση χορεύοντας.
Δε με νοιάζει αν με καρφώνουν βλέμματα τριγύρω,
δεν με νοιάζει αν αλλάζει ο ρυθμός
εγώ χορεύω.
Χορεύω ασταμάτητα
και παραδίνομαι σε κάθε αλλαγή.

Σφινάκια και ποτά στο χέρι,
πάνε και έρχονται
αγορές και κεράσματα.
Και ο χορός δεν σταματά για ώρες ολόκληρες...

Ακούραστη, συνεχίζω.

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Just wondering

Am I trying to be someone else?
Sometimes this is all I wonder
Here I am really me
but what is going on out there?
I'm so shy, I'm so sensitive,
I sometimes wish I was viewless
but when I go out I arrogate attention
I lack in selfesteem I know that for sure
but I guess I'm trying to proove myself the opposite...

lyrics follow...
goodnight



I need some help 
when I can't get through
I need some help 
'cause I don't know what to do!

I'm tired of being alone
I'm tired of feelin' blue
I just wanna laugh
and only be with you!

I wanna go away
leave this boring place
I wish to feel alive
to feel happy inside
And leave these all Behind!!!

I wanna be,
with you....

'Cause there are times 
I really need you
There are times 
My body wants you
And I look
for you in the shadows
trying to see your eyes...

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ατύχημα τσακωμού...

Φωνές, πράγματα σπάνε... Και μια πόρτα κλείνει.
Δρόμος μπροστά μου και αλκοόλ...  Οινόπνευμα, σταγόνες που μεθούν μέχρι και το τελευταίο κύτταρό μου, μέχρι και το αίμα που τρέχει μέσα μου.
Τρέχει... Τρέχει το αυτοκίνητο σε δρόμο άγνωστο και ξένο, φώτα που άναψαν θολά μπροστά μου θόλωσαν ακόμη περισσότερο το νου μου και με τύφλωσαν.
Μπαμ... Μηχανή που έπεσε πάνω μου... Φώτα τρεμοπαίζουν, σειρήνες που καλύπτουν κάθε ήχο και ύστερα η καρδιά μου που κοντεύει να σπάσει από δυνατά, αργά χτυπήματα... Και τα μάτια μου κλείνουν....
Μπαμ... Σταγόνα σταγόνα να πέφτει το υπνωτικό για να κλείσει τα βαριά μου βλέφαρα, ορυμαγδός να ακούγεται στα αυτιά μου. Σαν φτάνει να μπει στο σωληνάριο και ύστερα μέσα μου. Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου ελάχιστα, άλλωστε δεν μπορώ. Μορφές θολές περνούν, έρχονται φεύγουν... Μία μένει. Άραγε είσαι εσύ; Κάνω να κουνήσω το χέρι μου προς εσέ, μάταιο, σαν μαριονέτα δεμένη είμαι, πλαστικά δεσμά ελέγχουν την κάθε μου κίνηση.
Μπαμ... Μεγάλη σταγόνα, δυνατή και βαριά μέσα στο κεφάλι μου αντήχησε.
Μπαμ... Κοντεύει να τελειώσει το δηλητήριο που ζωή μου δίνει, και με προειδοποιεί
Μπαμ... Σηκώνεσαι και έρχεσαι κοντά μου. Το ξύλινο πριν χέρι μου αισθάνεται ξανά, καθώς βάζεις το δικό σου πάνω του.
Μπαμ... «Θα περάσει», μου λες 
Μπαμ... «είμαι κοντά σου τώρα»
Μπαμ... «συγνώμη..., σε αγαπάω»
Μπαμ...


Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Και να που έφτασα 18...

Ευχές...
Για χρόνια που πέρασαν
Για κείνα που θα ρθουν

Κεράκια που σβήνουν 
και απλώνουν τον καπνό τους
καθαρίζουν τις σκέψεις

Αφήνουν χώρο για τα καινούρια που έρχονται
ανοίγουν πόρτες για μία και μοναδική ευχή
"Τέτοια μέρα, να είμαι μαζί του, του χρόνου..."

Και να που έφτασα 18
έλεγα δεν θα έρθουν
μα όχι ο χρόνος δεν αφήνει κανέναν να ξεφύγει
όχι πως προσπάθησα άλλωστε
εγώ την ήθελα την αλλαγή 
τη χρειαζόμουν

Ευχές...
για χρόνια που πέρασαν...
για κείνα που θα ρθουν...



 

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Μάτια που μιλούν...

Μάτια που ανοίγουν
μόνο για να σε αντικρίσουν
και μιλούν λέξεις
που τα στόματα δεν γνωρίζουν καν να πουν.

Ψυχές ενωμένες,
πετούν ελεύθερες σαν μία
καρδιά, που έβγαλε φτερά
και ταξιδεύει στους αιθέρες.

Ώρες να περνούν
και γω στηριγμένη στο μπράτσο σου,
ήρεμη, ασφαλείς.

Στο πλάι μου η ανάσα σου
φυλαχτό που δεν θέλω να αποχωριστώ
να μετανιώνω για τις στιγμές
που αφήνω και περνούν μακριά σου.

Και προσπαθώ να επανορθώσω.
Το χέρι μου κλεισμένο στο χέρι σου
και να σε χαϊδεύω τρυφερά.

Τα χείλη μου σφαίρες στα δικά σου,
να σημαδεύουν στα πάθη που το σώμα γεννά.
Υποκείμενο αποτέλεσμα να μην πληγώσουν
μα να εθίζουν, να ερεθίζουν τα κύτταρα
και εσυ κι άλλα να αποζητάς
φιλιά και χάδια που απλόχερα σου δίνω.

Και καταπίνω χάρη σε κείνα
τη μελαγχολία που αφήνει ο αποχωρισμός μας.
Περιμένοντας την επόμενη φορά
που θα ανοίξουν τα μάτια της καρδούλας μου
και συναντώντας τα δικά σου
ξανά θα μιλήσουν.

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

~Ο κήπος της άνοιξης~

    
    Ο ιδιωτικός κήπος στην οδό Σαρόνη ευωδίαζε όλη τη γειτονιά. Ήταν μια σταγόνα εξοχής στον αέρα της ζοφερής γυάλας δηλητηρίου της μεγαλούπολης. Ο Χριστόφορος περνώντας από την είσοδο εισέπνευσε βαθιά προσκαλώντας όλα εκείνα τα ανακατεμένα αρώματα να καθαρίσουν τα πνευμόνια του. Έτσι έκανε κάθε μέρα γυρνώντας από το εργοστάσιο υφασμάτων όπου δούλευε. Απόψε φταίει ο γλυκός ήλιος που χάριζε ακόμη το φως του αν και απόγευμα; φταίει η κούραση; κοντοστάθηκε έξω από την είσοδο και άφησε το συλλογισμό του να πλανηθεί στο εσωτερικό. 
    Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα χωρίς να το καταλάβει σκαρφάλωνε τα ψηλά κάγκελα επιθυμώντας να θαυμάσει με τα ίδια του τα μάτια το μεγαλείο που έκρυβαν οι πέτρινοι τοίχοι. Περνώντας όμως από την άλλη πλευρά, κάπου πιάστηκε το παντελόνι του στα κάγκελα και έχασε την ισορροπία του. Ύστερα έπεσε και ένιωσε για λίγο σαν μπάλα, καθώς τυλιγμένο το σώμα του με κισσό κατρακύλησε δύο-τρεις φορές στο γρασίδι. Όταν σηκώθηκε άρχισε να τινάζει το φυτό από πάνω του, δυσκολεύτηκε λίγο γιατί σαν ιστός αράχνης είχε κολλήσει στα ρούχα του αλλά μετά από λίγο, ελεύθερος πια άρχισε να κάνει το γύρω του κήπου. 
    Ήταν μέσα του Απρίλη και όλα ήταν τόσο όμορφα. Το φως του ηλίου ζωντάνευε κάθε λουλούδι που με τη σειρά του χάριζε το άρωμα του στην ατμόσφαιρα. Για να ολοκληρώσει εκείνη τη μαγεία ήρθε και χάιδεψε μια φωνή τα αυτιά του Χριστόφορου. Εκείνος χωρίς να χάσει ευκαιρία την ακολούθησε σχεδόν υπνωτισμένος για να βρει μετά από λίγο μια γυναικεία μορφή να πλανιέται σαν αερικό ανάμεσα στα φυτά, να τραγουδάει, να χορεύει και κάπου κάπου να σκύβει και να κόβει κάποιο λουλούδι. 
    Φορούσε ένα μπλε φόρεμα μέχρι τα γόνατα και είχε ελεύθερα τα καστανά της μαλλιά να πέφτουν κυματιστά στους ώμους της. Αφού είχε φτιάξει ένα μικρό μπουκέτο από μαργαρίτες σταμάτησε και κάθισε σε ένα παγκάκι να ξεκουραστεί. Με απάλες γεμάτες χάρη κινήσεις άφησε στην άκρη τα λουλούδια, έπιασε ένα βιβλίο που ήταν ακουμπισμένο εκεί και άρχισε να διαβάζει. Ο Χριστόφορος έμεινε παγωμένος ακόμη να την κοιτάζει. 
    Το αεράκι που φυσούσε τώρα τρύπωνε κρυφά στο φόρεμα της κάνοντάς τον να παρακαλά να βρίσκεται στη θέση του. Να χαϊδεύει έστω και για λίγο το λευκό της δέρμα, να ανασηκώνει το φόρεμα λαίμαργο για τη σάρκα της, να κατασκηνώνει στους ήδη φανερωμένους ώμους της και να τυλίγεται στις μπούκλες των μαλλιών της. Παρακαλούσε να σήκωνε εκείνη τη στιγμή τα μάτια της από το βιβλίο για να κολυμπήσει μέσα τους. Μα τίποτα. 
    Πέρασαν ώρες που την κοίταζε, πέρασαν μέρες που κρυφά συνέχιζε να μπαίνει στον κήπο και να την παρακολουθεί, μα τίποτα. Ποτέ δεν έβρισκε το κουράγιο να την πλησιάσει, ούτε καν στα όνειρα του. 
Και όταν ήρθε ο χειμώνας, σταμάτησε να τη βλέπει. 

Ήταν ένας ίσκιος, που ζούσε και ανέπνεε γλυκές μελωδίες μαζί με τα πουλιά, χορό μαζί με το αεράκι και φως μαζί με τον ήλιο της άνοιξης.
~
*

Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Πικρή αλήθεια

Πόσο πικρή είναι η αλήθεια τελικά. 
Και πόσο φυλακισμένη νιώθει η ψυχή ξαφνικά. 
Όταν σπάει η καρδιά σε χίλια κομμάτια. 


Ένα σκοινί με κρατούσε στη ζωή 
και μια σου λέξη το έκοψε. 
Και πέφτει το σώμα τώρα στο κενό. 
Αϋπνία, κλάμα, και τα μάτια μου να καίνε. 
Και να αναρωτιέμαι τι έκανα, 
που έφταιξα και πονάω


Υγ. είμαι καλά, είναι ένα απλό ξέσπασμα σκέψεων, από απαντήσεις.που πήρα για το "like a quote"

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Ευχή...

Μου έλεγε η μαμά καθώς ήμουν μικρή
πως μεσάνυχτα Θεοφανείων
ανοίγουν οι ουρανοί
και ο Θεός ακούει όλων τις ευχές
...
Πήγε 12 και Θεοφάνεια ξημερώνουν
Άνοιξαν οι ουρανοί, 
όπως άνοιξα και γω το παραθύρι μου, 
ευχή να κάνω που θα εισακουσθεί τούτη την αγία νύχτα 

Αχ Θεέ μου, 
ελπίζοντας να με ακούς
απ' το μικρό κομμάτι ουρανού
που αφήνουν οι πολυκατοικίες να φανεί
Ευχή κάνω, 
επιθυμία απ' της καρδιά τα βάθη,
προσευχή

Να μαι μαζί του 
για να μαι ευτυχισμένη και να ζω
να μαι μαζί του
να του δείχνω πόσο τον θέλω και τον αγαπώ...
...

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Like a quote...