Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Δίλημμα...


Δεν μπορούσε πια να σταματήσει τα δάκρυά της. Από την ημέρα που έφτασε στο χωριό το μόνο που άκουγε ήταν να την επαινούν. "Και τι νοικοκυρά και τι καλή μαγείρισσα. Ξεφτέρι την έκανε η μάνα της" και ήταν αλήθεια. Κάθε μέρα μαγείρευε, έπλενε, δουλειές δουλειές δουλειές... 
Η μάνα της της τα έμαθε ολα. Κανείς όμως ποτέ δεν της έμαθε να διεκδικεί σθεναρά αυτά που πραγματικά θέλει. Γι αυτό τώρα είχε φτάσει σε αυτό το σημείο. Να κλαίει, να κλαίει που χάνει τον άνθρωπο που αγαπά περισσότερο και από τον ίδιο της τον εαυτό. Γιατί; γιατί ο σεβασμός και η αγάπη που είχε στους γονείς της δεν την άφηνε να αποδείξει την αγάπη της σε εκείνον. 
Τι της ζήτησε; να πάει να τη βρει. Μέρες, εβδομάδες τώρα μακριά της άλλο δεν άντεχε. Εκείνη έμεινε στο τι θα πει ο κόσμος... Σε ένα μικρό χωριό που όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, η επίσκεψη του ακόμη και για δύο μέρες θα φάνταζε ανακοινωθέν από τα λίγα, για τον κάθε κουτσομπόλη. Και κείνη με το φόβο, την ευθύνη, μην ντροπιάσει την οικογένεια της μέσα στη δύνη των κακόβουλων σχολίων... 
"Όταν αγαπάς αληθινά δεν νοιάζεσαι για το τι θα πει ο κόσμος, σε ενδιαφέρει μόνο ο άνθρωπος σου και πως εκείνος αισθάνεται." Έτσι της είπε και της έκλεισε απότομα το τηλέφωνο. Ανασφαλής κι εκείνος ένιωθε πως δεν του έδειχνε αρκετά την αγάπη της, αμφέβαλλε. Και κείνη έμεινε να κλαίει ανάμεσα σε δίλημμα, που στην καρδιά της ήταν ξεκάθαρη η επιλογή. Μόνο εκείνον ήθελε. Το χωριό πάντα της πρόσφερε ηρεμία, ασφάλεια, χαλάρωση και η αγκαλιά του, η παρουσία του θα τα ενίσχυε όλα. Το μυαλό όμως την εμπόδιζε να του πει το ναι.
"Καταραμένη λογική" σκεφτόταν.
"Γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε το θέλω μας πράξη; γιατί με κάθε μας επιλογή κάποιος πληγώνεται; γιατί για κάποιους το τέλος είναι καλό και για άλλους όχι; και έπειτα λένε πως η ζωή δεν μοιάζει με τα παραμύθια..."
Ξαφνικά ένιωθε πως ζούσε σε ένα, μια παραλλαγή της Σταχτοπούτας. Οι δικοί της δεν ήταν κακοί, αλλά πολλές φορές φυλακιζόταν στις ευθύνες που της έριχναν. Το μόνο που ήθελε ήταν να πάει στον χορό να συναντήσει τον πρίγκηπά της. Έναν χορό ελευθερίας που γεννά η δροσιά και η μαγεία της φύσης... 
Αλλά η νεράιδα δεν φάνηκε... εκεί σφάλουν τα παραμύθια. 
Στη ζωή ο απομηχανής Θεός δεν έχει ούτε φτερά, ούτε μαγικό ραβδάκι, στη ζωή όποιος έχει καρδιά που χτυπάει δυνατά μπορεί να καταφέρει τα πάντα.
Πολλές επιλογές είναι λάθος, πάντα θα αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν πράτταμε διαφορετικά. 
Έχουμε το χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη μας; 
αν όχι,
τουλάχιστον,
προσπαθούμε;   

16 σχόλια:

  1. Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έχεις κάνει. έτσι δεν λένε;
    Πόσο μάλλον όταν, ο λόγος που δεν βρήκες το θάρρος να το κάνεις είναι η γνώμη των τρίτων!

    Να έχεις ένα γλυκό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το θέμα κοριτσάκι μου δεν είναι αν έχουμε το χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη μας! Χρόνος πάντα υπάρχει...
    Αυτό που πρέπει να αναλογιστούμε είναι αν έχουμε τη δύναμη να διορθώσουμε τα λάθη μας! Πολλές φορές μένουμε αμέτοχοι μπροστά στις λάθος μας επιλογές χωρίς να κάνουμε καμία προσπάθεια να αλλάξουμε κάτι...
    Από φόβο! Φοβόμαστε τις συνέπειες! Το αποτέλεσμα της αλλαγής! Κι έτσι μένουμε εκεί να μαραινόμαστε στο βάλτο του λάθους μας...
    Ας είχαμε τη δύναμη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πόσο με εκφράζεις!!Πόσο μοιάζει αυτό με κάποαι προσωπικά βιώματα.Τα λάθη που κάνουμε απομακρύνουν αυτούς που αγαπάμε περισσότερο από κοντά μας!!!!Δεν ξέρω αν έχουμε τον χρόνο να τα διορθώσουμε ξέρω ότι πολλοί από εμάς προσπαθούμε απεγνωσμένα!!!

    Η αγαπημένη μου φράση!!

    "Όταν αγαπάς αληθινά δεν νοιάζεσαι για το τι θα πει ο κόσμος, σε ενδιαφέρει μόνο ο άνθρωπος σου και πως εκείνος αισθάνεται."

    Το κατάλαβα τους τελευταίους μήνες!!

    Να σαι πάντα καλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ας ερθει λοιπόν...

    κι ΑΝ η ΠαντοΔύναμη Καρδιά
    του ζητήσει να μείνει για ΔΥΟ ΖΩΕΣ
    και όχι για ΔΥΟ μέρες?..

    εκείνος θα αντέξει να πάει κόντρα στην ΑΔΕΙΑ που ο Λογίας Χρόνος του εδωσε?...


    Φιλι.... και αφιέρωση ΓΛΥΚΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ....

    http://www.youtube.com/watch?v=aR54NeZVLwM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ναι κι εγώ σ αυτά τα διλλήματα είμαι!
    Δεν είμαι απαισιόδοξη αλλά μερικές φορές όταν ακολουθείς αυτό που θες μόνο καταστροφές βλέπεις!

    Κάποια μέρα ίσως απαλλαγείς είτε από το ένα είτε από το άλλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΜΟΜΕΝΟΣ
    Την γνώμη των τρίτων είναι που δεν θα έπρεπε να ακούω!

    @Ονομάζομαι Αναστασία
    Υπάρχει η δύναμη, την κινεί η αγάπη μας για εκείνο που πραγματικά θέλουμε, για εκείνο καλή μου, που η καρδιά ονομάζει σωστό!!!
    Υπάρχει η δύναμη, το μόνο που χρειάζεται είναι να την εκμεταλλευτούμε!!

    @Ρασκόλνικοφ
    Ζω... έγραψες στην προηγούμενη ανάρτηση, κάποιοι από εμεάς προσπαθούμε απεγνωσμένα έγραψες τώρα...
    Αν η προσπάθεια είναι δυνατή όσο το θέλω, ο χρόνος βοηθά, και τα λάθη διορθώνονται και γίνονται απλά μαθήματα!

    @~reflection~
    Η καρδιά πάντα αυτό ζητά, και παλεύει μέσα στο χρόνο... όπως λέει το τραγούδι, και εκείνος πονάει που δεν μπορεί να το κάνει...
    πραγματικότητα...

    @Μαεβιους Μπρονξ
    Γλυκός πόνος που δεν βρίσκει γιατρειά...

    @Silver
    Να απαλλαγείς από το θέλω της καρδιάς, του σώματος; δύσκολο και το ξέρεις...
    να απαλλαγείς από τη λογική; επίσης δύσκολο...
    μόνο ο συνδυασμός μερικές φορές σώζει, αλλά κι αυτός δύσκολα πραγματώνεται!! Θέλει προσπάθεια και πολλή πολλή θέληση!!

    @ΕΚΦΡΑΣΟΥ
    Σε ευχαριστώ καλή μου...!
    Πάντα με τον καλό σου λόγο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έχεις δίκιο,αλλά κάποιες φορές δεν εξαρτάται από εμάς πάντα!!!!Αλλά τι θα ήταν η ζωή χωρίς τις δυσκολίες;;;Άνοστη!!χαχα1!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Ρασκόλνικοφ
    Καλέ μου απάντησες μόνος σου...
    Άνοστη θα ήταν, αδιάφορη...
    Ενώ τώρα με τα μαθήματά της και τις δυσκολίες της... ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΗ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Χαχα!!Πράγματι!!Κάθε μερα μέσα από τις δυσκολίες νοιώθω ότι γίνομαι σοφότερος,νοιώθω ότι πάντα κάτι μπορώ να μάθω παραπάνω!!!!Και αυτή η διαδικασία είναι ωραία!!Εχω την Ιθάκη μου απολαμβάνω το ταξίδι όσο περισσότερο γίνεται!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γι αυτό είναι η Ιθάκη, για να απολαύσεις το ταξίδι της διαδρομής!!!!
    Πάρε κάθε μάθημα! Όσα περισσότερα τόσο το καλύτερο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Mακάρι να ήμουν έξυπνη, σοφή, να σχολιάσω...Με άγγιξε τόσο βαθιά που ειλικρινά δε μπορώ παρά να σιωπήσω.... Λάθη και λάθη... Πικρές στιγμές που ενίοτε σημαδεύουν για πάντα... όμως...είμαστε άνθρωποι...πλασμένοι για τα πολλά και για τα λίγα..τα ψηλά και τα χαμηλά.....Πόσο όμως είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη μας..;; Λάθη...δε μπορώ παρά να σιωπήσω...δε με παίρνει να μιλήσω...ήδη είπα πολλά χωρίς συνειρμό...σ' αγαπώ γιαυτά που μου δίνεις...πολλά φιλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Viviana
    Θέλω πάντα να μιλάς, ακόμη κι αυτά που σκορπάς έτσι ανάμεσα σε τελείες είναι σημαντικά για μένα. Σε ευχαριστώ που δέχεσαι απλόχερα όσα δίνω...
    Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Καποτε καποιος πολυ σημαντικος ανθρωπος στη ζωη μου, μου ειπε "τελικα εισαι πολυ καταπιεσμενη προσωπικοτητα εσυ ε?". Εκεινη τη στιγμη γελασα πολυ γιατι δεν ενιωθα ετσι αλλα οταν αργοτερα πηγα σπιτι μου και το ξανασκεφτηκα ειδα οτι τελικα ειχε απολυτο δικιο.
    Παντα με πιεζαν για το σωστο ολοι. Οι γονεις,δυο μεγαλυτερα αδελφια,οι φιλοι μου,τα αγορια μου.
    Δεν υπαρχει ατομο εκτος απο μενα που μπορει να σε καταλαβει ΑΠΟΛΥΤΑ. Τα εχω περασει και ξερω. Κανε οσο γινεται αυτο που πραγματικα θες και μην ακους τιποτα και κανεναν.
    Οποτε θες στειλε και κανα mail :)

    Φιλια πολλα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Aerlyn0204
    Τελειώνω με τα σχόλια και σου στέλνω mail!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μη σκέφτεσαι, δεν χρειάζεται...
Νιώσε και γράψε...